01 sierpnia 2010

01.08.2010 - Avignon

Dotarliśmy. Namiot już rozbity i właśnie siedzimy w restauracji na obiedzie. Podróż była... gorąca... długa i gorąca. Więcej szczegółów później a teraz pora się posilić.

Na rozluźnienie kilka zdjęć z długiej, męczącej i gorącej trasy :D



Powrót do internetu... :P

Nadszedł czas opuścić Turyn. Miasto, w którym mało kto, a już na pewno nie przeważająca część skuterzystów, zwraca uwagę na światła drogowe. Mimo tego, że Google zapowiedział nam koło 350 kilometrów na ten dzień, okazało się, że gps ma inny pomysł na trasę. Niekoniecznie lepszy, a już na pewno znacznie dłuższy.
Wyjechaliśmy z kempingu tuż po 9. Podziwiając piękne górskie widoki dotarliśmy do granicy z Francją przed 11. I to był chyba początek dochodzenia do wniosku, że trasa proponowana przez nawigację nie jest zawsze najlepszym pomysłem. Na dobry początek przejechaliśmy jakimś długaśnym tunelem, w którym powietrze miało chyba z 50 stopni, a opłata za przejazd była do tego nieprzyzwoicie wysoka. Dobrze, że we Francji motory mają taniej niż samochody :P
Robiło się coraz cieplej, a my ciągle byliśmy daleko od celu. Godzina 14, podróżowanie o tej porze w tych szerokościach geograficznych nie jest najlepszym pomysłem, na który mogliśmy wpaść. Tylna opona była tego samego zdania i nawet oznajmiła nam to tracąc część swej gumy z prawej strony. Nic się wielkiego nie stało. Bez problemu można jechać dalej, tylko przy tych temperaturach należy zwrócić większą uwagę na manetkę gazu. Po dojechaniu na miejscu opona jest znowu gładziutka :P Chyba ze względu na niedzielę i wakacyjną porę roku, przyszło nam stać w korkach kilkukrotnie, pomimo 3 pasmowej autostrady. Część udało nam się ominąć przyklejając się do grupy motocyklistów przepychających się między autami. Była to zdecydowanie lepsza opcja niż jazda pasem awaryjnym, którą uskutecznił pewien Golwingowiec. Już po kilkuset metrach został zatrzymany przez francuską policję.
W końcu dojechaliśmy na miejsce. Kemping 200 metrów od głównej atrakcji miasta, więc po rozbiciu namiotu wybraliśmy się na zwiedzanie. Przeszliśmy się wąskimi uliczkami starego miasta, rzuciliśmy okiem na pałac papieski i udaliśmy się na poszukiwanie otwartego spożywczaka. Nie znaleźliśmy. Ponieważ pogoda zaczynała się lekko psuć wróciliśmy na kemping. W ostatniej chwili przed deszczem. Siedzimy teraz i się zastanawiamy ile mamy jeszcze czasu, zanim namiot zacznie przeciekać. Hura…

31 lipca 2010

31.07.2010 - Turyn

Po krótkim odpoczynku nad Gardą przyszedł czas wsiąść na motor i jechać dalej. Następny przystanek: Turyn. Koło 280 kilometrów trasy. Wyjechaliśmy koło 9 rano, na miejsce dojechaliśmy chwilę po 12. Pogoda dopisała. Mimo, że było nieco ciepło - podczas jazdy nie było tego czuć.
Kemping okazał się leżeć na terenie jakiejś wielkiej, starej posiadłości. Co więcej, posiadłość ta położona jest na zboczu góry, więc rozpościera się z niej widok na niemal całe miasto... a także ciężko do niej podjechać pod górkę :P
Po rozbiciu namiotu postanowiliśmy zwiedzić wybrane atrakcje Turynu. Wsiedliśmy na motor... i okazało się, że podczas sjesty brama jest zamknięta, a klucz, który dostaliśmy, pasuje tylko do furtki. Przez którą motor się nie mieścił. Chcąc nie chcąc poszliśmy na piechotę. Po dłuższym spacerze dotarliśmy do Muzeum Egiptu. Muzeum było wyposażone w sposób dość imponujący. Widać było lepką rękę włoskich archeologów :P Obejrzeliśmy zrabowane wyposażenie grobowca Kha i jego żony, a także mumie właścicieli. Następnie kilka posągów, mumii, amuletów, papirusów, malowideł, sarkofagów i wiele innych.
Mimo zmęczenia, nie poddaliśmy się. Zwiedzaliśmy dalej. Następnym celem było muzeum zbroi. Wpisaliśmy adres do gps-a i zaczęliśmy krążyć po okolicy. Jakoś nie mogliśmy trafić. W końcu, po zasięgnięciu porady u pani z informacji turystycznej, trafiliśmy. Podobnie jak w poprzednim muzeum - byliśmy pod wrażeniem. Nie tylko eksponatów, ale również (a może nawet przede wszystkim) samego wnętrza ze wszystkimi malowidłami i rzeźbami na ścianach i suficie. Udało nam się wynegocjować zrobienie tylko jednego zdjęcia, a szkoda (pozostałe 3 były robione z zachowaniem pełnej konspiracji :P).
Wielce zadowoleni z wizyty w obu muzeach, olaliśmy już podróż pieszą do wioski historycznej. Rozpoczęły się poszukiwania spożywczaka.
Łatwe tylko na pozór.
Przeszliśmy 3 kilometry. Minęliśmy masę sklepów z ciuchami, drogerii, knajp, barów, nawet dwa sklepy z wyposażeniem dla zwierząt... a spożywczego ani widu, ani słychu. Mniej więcej po dwóch kilometrach, totalnie wycieńczeni, zrobiliśmy postój regeneracyjny w knajpie i ruszyliśmy dalej. W końcu się udało. Kupiliśmy 4 litry napojów z czego 1/3 wchłonęliśmy od razu. Szczęśliwi wróciliśmy na kemping.
Późno już, a czeka na nas wino i widok na Turyn nocą, dlatego pora już kończyć pisanie na dziś. Kolejny post pojawi się wnet, czyli jak będą internet i siły.



30 lipca 2010

29-30.07.2010 - Sirmione

Z powodu wielu kilometrów, które czekały nas tego dnia, wstaliśmy o 6 rano, żeby zdążyć się zebrać i dojechać do celu o w miarę rozsądnej porze. Słusznie, jak się później okazało. Motocykl zatankowany po brzegi, z nasmarowanym łańcuchem był gotowy do jazdy. Zachęceni poranną pogodą dziarsko wyruszyliśmy w trasę już przed 8. Według nawigacji podróż powinna nam zająć około 5 godzin. Nastawiliśmy się na około 6 do 7. Skończyło się na 10 godzinach. Aż do Włoch wszystko szło pięknie. Na początku było dość chłodno ale słonecznie. Spotkaliśmy po drodze „gang motocyklowy”, który zostawiliśmy w tyle. Widoki jak zwykle przepiękne. Przyszła pora na to by się zatrzymać i zatankować, tym bardziej, że zaczynało już kropić. Pogoda zmieniała się z tunelu na tunel. Z jednej strony góry było sucho, a z drugiej padało. Według prognozy pogoda miała się pogorszyć, dlatego postanowiliśmy nie czekać i wyruszyliśmy ze stacji w lekkim deszczu. Po przejechaniu kolejnego tunelu pogoda znacznie się poprawiła, jednak tylko chwilowo.
Padało coraz bardziej. Co gorsza koło Wenecji stanęliśmy w korku. Na szczęście nie na długo, ale i tak nie można powiedzieć, żebyśmy byli szczęśliwi faktem stania w deszczu. Kiedy korek się rozluźnił zjechaliśmy na stację, żeby chwilę odpocząć i ogarnąć motocykl. Nie byliśmy jeszcze strasznie przemoczeni ale już sam fakt stania w deszczu znacząco wpłynął na nasze samopoczucie. Podjechaliśmy pod dystrybutor i zatankowaliśmy do pełna. Odjechaliśmy pod daszek koło nieczynnego dystrybutora, żeby nasmarować łańcuch. W stawianiu motocykla na głównej stopce pomógł nam pracownik stacji. Trochę to waży z bagażami i nawet nie ma go za co chwycić. Nasmarowałem łańcuch i w tym momencie coś mnie tknęło. Hmm… Dlaczego przy tym dystrybutorze jest zielone 95 a tam nie było? Pytam Włocha o co chodzi? Czy włoskie Gasolio nie znaczy gasoline? Jak to mówi mój tata, jak się psuje to wszystko na raz, a zaczęło się od pogody. Okazało się, że w dystrybutorze, z którego korzystałem nie było zielonej 95, była tylko biała SuperCośTam i …diesel. Nie mogło być lepiej. Sądzę, że Suzuki nie chciało by jechać na ropie. Z pomocą pracowników stacji, ściągnęliśmy połowę paliwa z baku. Później odkręciłem cały bak i wylałem resztę przez kranik. 2 litry paliwa do płukania, znowu wylać. Przeczyściłem filtr paliwa i zacząłem składać to wszystko do kupy. Po zatankowaniu do pełna pozostało się tylko modlić, żeby z motocyklem było wszystko OK. Udało się, działa jak dawniej i nawet dojechał. Nie było na co czekać tylko wsiadać i jechać dalej. Straciliśmy na całą zabawę jakieś 1,5 godziny. Zaćmienie umysłu, zmęczenie, lub cokolwiek innego. Najważniejsze, że się w porę zorientowaliśmy i jak to mówi Tomek, dobrze jest umieć się śmiać z siebie:P
A potem zaczęły się prawdziwe jaja :P
Po przejechaniu paru kilometrów zaczęło znowu padać, a następnie lać. Zatrzymaliśmy się pod pierwszym wiaduktem. Już przemoczeni, z wodą w butach i rękawiczkami do wyciskania. Na szczęście kombinezony okazały się być w miarę wodoodporne. Postaliśmy chwilkę, czekając aż deszcz zelżeje chociaż trochę, po czym ruszyliśmy dalej. Autostradą płynęła rzeka głębokości kilku centymetrów. W zależności od rodzaju asfaltu, było lepiej lub gorzej. Zatrzymywaliśmy się na kolejnych stacjach by chociaż wycisnąć rękawiczki i przekląć kilka razy dla otuchy. Padać przestało dopiero, gdy zjeżdżaliśmy z autostrady, a po chwili nieśmiało wyszło nawet słońce. W końcu dojechaliśmy do miejsca docelowego, niestety błędnie wpisanego do nawigacji, która wyprowadziła nas w winogrona. Bardzo ładne, ale nadal winogrona. Znaleźliśmy w końcu szukany kemping, a potem następny i następny… wszystkie pełne. Za 5 czy 6 podejściem trafiliśmy na kemping z wolnymi bungalowami… za 100€ za noc, podziękowaliśmy ładnie i pojechaliśmy dalej.
Coraz bardziej zmęczeni i zziębnięci dojechaliśmy w okolice Sirmione. W końcu się udało, mamy bungalowa, jest ciepła woda, łazienka, kuchnia i najważniejsze: łóżko ;p Czegóż więcej chcieć? Rozłożyliśmy mokre rzeczy do suszenia i poszliśmy coś zjeść do lokalnej knajpki. Na stolik czekaliśmy pół godziny, ale nie chciało nam się już nigdzie chodzić i szukać. Po późnej obiadokolacji (było już koło 21) poszliśmy jeszcze rzucić okiem na jezioro, a następnie udaliśmy się na zasłużony odpoczynek. Podsumowując:
• 600 km byłoby pestką, gdyby nie warunki pogodowe
• Suzuki potrafi jeździć na ropie i w rzekach
• Kombinezony są szczelne dopóki nie wlewa się w nie wody przez rękawy
• Nic tak nie robi na sen jak 5 godzin w deszczu:)
Pospaliśmy. Wstaliśmy o 11 i po śniadaniu poszliśmy się przejść wzdłuż brzegu jeziora. Garda ma niesamowity błękitny kolor, w połączeniu z górami na horyzoncie robi wrażenie. Rzeczy prawie wszystkie wyschły a nawet zdołaliśmy kilka wyprać. Na obiad prawdziwe włoskie tortelini, które dojemy prawdopodobnie na kolację. Dziś dzień odpoczynku i leniuchowania. Popływaliśmy w jeziorze i kempingowym basenie. Niestety nadeszła burza i trzeba było się schować przed deszczem. Jutro kolejne kilometry przed nami i mamy nadzieję, że tym razem obejdzie się bez deszczu.

28 lipca 2010

28.07.2010 - Graz

Od czego by tu zacząć? W nocy szalały wiatry, nie do końca związane z wczorajszą konserwą:P Niestety poranek był podobny i chociaż mieliśmy do przejechania jedyne 197km to pierwsze 100km było walką o utrzymanie motocykla na pasie ruchu. Daliśmy rade! Widoki były cudowne chociaż droga bardzo męcząca. Na szczęście odespaliśmy chociaż trochę poprzednią krótką noc i wyruszyliśmy dopiero kolo 12. Podsumowując część drogową: wczoraj 397km, dzisiaj 225km. Jutro zapowiada się koło 600km. Oby poślady wytrzymały:D
Po dojechaniu na miejsce rozłożyliśmy namiot na kamieniach, pogięliśmy trochę śledzi do namiotu i postanowiliśmy zwiedzić pobliski zamek. Ha! Co to jest jeden zamek w porównaniu do wczorajszego zwiedzania! Niby nic... nie licząc lokalizacji. Zamek Gösting okazał się być wzniesiony na szczycie góry. Najpierw nie mogliśmy dojechać na miejsce. Pierwsza droga wyznaczona przez gps wiodła w drogę aktualnie remontowaną. Drugie wskazanie zaprowadziło nas na tory kolejowe i mur na końcu drogi. Za trzecim podejściem okazało się, że pas ruchu w kierunku zamku jest wielkim rowem. Dopiero czwarta wybrana trasa doprowadziła nas do... hmm, drogi wyłączonej z ruchu dla pojazdów nie dojeżdżających do posesji. Udając, że nie widzimy znaku, ruszyliśmy pod stromą górkę i zatrzymaliśmy się dopiero, gdy asfalt się skończył. Postawiliśmy motor na poboczu, przypięliśmy do pokrzyw i dalszą część trasy przebyliśmy pieszo. Nie było łatwo, ale widoki z zamkowej wieży zrekompensowały uszczerbek na kondycji. Ponapawawszy się okolicą zasiedliśmy w lokalnej knajpce. Wypiliśmy colę zakupioną od pani siedzącej w półmroku komnaty z kaflowym piecem, na którym przygotowywała strawę. Bigos, sądząc po zapachu. Widząc auto stojące na zewnątrz można stwierdzić, że dużo dostaje się za pracę bez prądu, czy też w ekstremalnych warunkach, jak kto woli.
Po powrocie na kemping skorzystaliśmy z miejscowego basenu pod chmurką. Woda może i nie była zimna, ale ponieważ słońce zdążyło już zajść - zmarzliśmy nieco.
Zaczyna kropić więc zmierzamy do namiotu pozbierać siły na jutrzejszy maraton kilometrowy.





P.S.
Gosia, kominiarka jest ekstra, pas też nerki ratował pierwszego zimnego dnia;)

Pozdrowienia dla wszystkich wysyłających sms-y i oglądających bloga.

27 lipca 2010

27.07.2010 - Wiedeń

Pobudka o 4 rano, wyjazd chwilę przed 6 rano. Wszystko po to, żeby przyjechać na tyle wcześnie, by móc jeszcze zwiedzić Wiedeń. Dojechaliśmy prawie planowo kolo 11.30. Nie zgubiliśmy się po drodze ale niestety zakup 2 miesięcznej winiety dla motocykla wymagał dłuższej walki:P Kemping znaleźliśmy bez problemu i już po 5 minutach spotkaliśmy znajomych z Katowic.
Po rozbiciu namiotu, przekąszeniu kanapek i zakupieniu biletu na autobus oraz wyposażeniu się w kieszonkową mapę miasta, wyruszyliśmy na zwiedzanie.
Pierwszym celem stał się park i pałac Shonnbrunn. Bez problemu dotarliśmy na miejsce i przespacerowaliśmy się po parku. Nakarmiliśmy wiewóry, strzeliliśmy parę zdjęć i udaliśmy się dalej. Krótki spacerek na przystanek i po złapaniu busa trafiliśmy do centrum Wiednia. Tu na piechotę przeszliśmy obok Neue Burg Museum, Muzeum Historii Naturalnej i Historii Sztuk Pięknych. Niestety wystawa broni i zbroi, którą chcieliśmy zobaczyć jest otwarta od środy do soboty... a dzisiaj jest wtorek. Jednogłośnie stwierdziliśmy, że najwyższa pora coś zjeść. Pośpiesznie mineliśmy budynek parlamentu i w pobliskim parku ratuszowym odnaleźliśmy ukojenie dla swoich pustych żołądków. Wybór kanjp był ogromny. Kuchnia meksykańska, grecka, australijska, chorwacka itp. Znaleźliśmy bude z potrawami stosunkowo wiedeńskimi, które pochłonęliśmy w trybie ekspresowym.
Po wypiciu piwa...znaczy zjedzeniu obiadu, zmierzyliśmy w stronę Votivkirche. Pogoda nieco się pogorszyła i zrobiło się chłodno, a nam jakoś nie przyszło do głowy, żeby wziąć ze sobą coś do ubrania, więc nieco zmarzliśmy. Kościół zrobił na nas spore wrażenie. Nie tylko z zewnątrz wygląda wspaniale, ale również wnętrze jest imponujące. W przypadku kościelnego muzeum akurat udało nam się trafić z godzinami otwarcia, które są od 16 do 18. Następnym punktem programu był plac Graben i kolumna morowa. Szału nie ma, szkoda nóg.
Zdeczka już zmęczeni doczłapaliśmy do katedry św. Szczepana. Mimo, iż jest ona faktycznie ogromna, to zdobieniami, wyglądem i klimatem Votivkirche zdecydowanie przoduje. Coraz bardziej zziębnięci i styrani postanowiliśmy mimo wszystko kontynuować wycieczkę i zobaczyć Belweder. Pech chciał, że nie mogliśmy trafić w przystanek i większość drogi szliśmy na obolałych już nieco nogach. Zanim trafiliśmy na wejście do ogrodów obeszliśmy niemal cały park dookoła. W końcu odnaleźliśmy wejście i względnie szybkim krokiem obeszliśmy budynek Belwederu, już tylko rzucając okiem na ogrody.
Ponieważ robiło się coraz chłodniej i coraz bardziej wiało (nie mówiąc już o obolałych nogach), skierowaliśmy swe kroki ku przystankowi... którego nie było z powodu robót drogowych. W poszukiwaniu autobusu linii 62 trafiliśmy na tramwaj linii 62, który przybliżył nas do upragnionego kempingu. Z jedną przesiadką trafiliśmy w końcu do celu, zjedliśmy kolację i w związku z panującą zawieruchą, chyba położymy się spać... Tym bardziej, że to nie był lekki dzień :P

26 lipca 2010

Za kilka godzin...


Pakowanie skończone. Kufry ledwo się zamykają a już za kilka godzin wyjazd...
Stan licznika na dziś 47 719km Ciekawe ile będzie po powrocie:)

08 lipca 2010

Nocleg w Barcelonie wybrany


Po długich poszukiwaniach odpowiedniego miejsca do spania postanowiliśmy zrezygnować z oddalonego o 20km hotelu Formula 1 i wybraliśmy hostel w sercu Barcelony(no prawie w sercu:P). Zapowiada się świetne miejsce wypadowe:)