03 sierpnia 2010

02.08.2010 - Orange

Noc skończyła się dla nas szczęśliwie – namiot nie przeciekł i wszystkie rzeczy były suche. Może to dlatego, że w końcu przestało padać po około 2 godzinach. Pogoda na następny dzień była dość niepewna. Według prognozy onetu z dnia poprzedniego miało być oberwanie chmury, według aktualnej z francuskiego portalu miało lekko padać. Problem polegał na tym, że nad Awignon świeciło piękne słońce i tylko miejscami były chmury. Postanowiliśmy zrezygnować z podróży do Orange i Nimes, więc przespacerowaliśmy się po okolicznych zabytkach. Kolejka do pałacu papieskiego odstraszyła nas na tyle skutecznie, że zrezygnowaliśmy z odwiedzenia go i zwiedziliśmy okoliczne ogrody, kościoły oraz uliczki pełne turystów.
Ponieważ było jeszcze dość wcześnie, a my nie mieliśmy co ze sobą zrobić, postanowiliśmy zaryzykować i pojechać zwiedzić Orange. Krótka przejażdżka przez okoliczne wioski i już byliśmy na miejscu. Bez problemu znaleźliśmy główny zabytek Orange – ruiny rzymskiego amfiteatru. Ponoć jest to jedyny w Europie (a jeden z 3 na świecie) amfiteatr, w którym zachowała się tylna ściana. Kupiliśmy bilet, dostaliśmy słuchawki zamiast przewodnika i rozpoczęliśmy zwiedzanie.
Szybko zwiedziliśmy amfiteatr, a ponieważ zgłodnieliśmy – postanowiliśmy coś zjeść. Problem polegał na tym, że dochodziła właśnie 15, a w tych okolicach kuchnie zamykają o 14… i otwierają po 18:30. Lekko zrozpaczeni znaleźliśmy chyba jedyne miejsce, gdzie o tej porze można było coś zjeść – bar Cezar. Zakupiliśmy zestaw zawierający kanapkę, napój i deser. Kanapkę na ciepło przyrządził nam napakowany, łysy francuz w koszulce na ramiączkach, mówiąc do nas delikatnym francuskim akcentem. Posileni kanapką zwiedziliśmy jeszcze muzeum , w którym można było znaleźć między innymi zdjęcia podobnych amfiteatrów z całej Europy. Zdecydowaliśmy, że jest już za późno, żeby jechać jeszcze do Nimes, więc wróciliśmy na kemping. Co więcej okazało się, że udało nam się dzięki podróży uniknąć deszczu. Po drodze zahaczyliśmy jeszcze o fort St. Andre, przy okazji czego odkryliśmy źródło irytującego i nieustającego hałasu w całym Awignon i okolicach. Na początku myśleliśmy, że to ptaki. Szybko jednak zrezygnowaliśmy z tej teorii obstawiając na maszynki odstraszające ptaki. Okazało się jednak, że były to ogromne i obecne na wszystkich drzewach muchy. Koszmar.
Wieczorem przespacerowaliśmy się jeszcze wzdłuż rzeki Rodan. To był błąd, bo wygląda na to, że pogryzienia na nogach, które mamy, pochodzą z tego spaceru.


Zdjęcia z wypadu w uaktualnionym albumie w poście poniżej.

Brak komentarzy: