23 sierpnia 2010

22.08.2010 - Gliwice

W końcu, po 26 dniach wyprawy, dotarliśmy do domu.
Pobudka w Pradze o 8, pakowanie i śniadanie w lokalnej restauracji. Ser, szynka, jajecznica, normalny chleb i herbata… pycha. Wyjechaliśmy przed 10, na miejsce dotarliśmy koło 15. Droga przebiegła spokojnie. Im bliżej granicy tym więcej motocyklistów na drogach. Nie ma się co dziwić, w końcu słoneczny weekend. Ostatnie kilometry do domu to praktycznie pusta autostrada A4. Niestety spotkał nas na niej i nieprzyjemny widok. Mniej więcej na wysokości Gogolina minęliśmy karetkę i radiowóz oraz... motocykl wkomponowany w barierki. Nie wszystkim udało się wrócić bezpiecznie do domu. Miejmy nadzieję, że skończyło się to tylko szpitalem.
W domu przywitał nas uśmiechnięty i zadowolony tata z aparatem w ręku. Chwila przerwy na przebranie i porcja gorącego rosołu, którego tak dawno nie mieliśmy w ustach. Bomba:)

Podsumowując...
Do domu przywieźliśmy: obtarte poślady, pół sprawną Suzę, bolące czoła, piasek w kufrach, stertę brudnych ciuchów, trochę kamieni, pająka, 1/4 paczki ciasteczek z Gibraltaru, orzeszki z Francji, kukurydzę z Hiszpanii, piwo z Niemiec, czeskie śniadanie (w przewodzie pokarmowym:P), dużo wrażeń i niezapomnianych przygód.

Było wspaniale i chętnie wybierzemy się na kolejny wypad jak tylko zregenerujemy pośladki i podreperujemy fundusze:) Zbieramy ekipę od dziś. Nordkapp, czy Grecja? To już zależy od nas ;)

Dziękujemy wszystkim, którzy wspomagali nas po drodze duchowo oraz fizycznie (z paliwem, silnikiem i oparzeniami).

21 sierpnia 2010

21.08.2010 - Praga

Noc nie była na szczęście tak zimna jak zapowiadali. Udało się wstać w miarę wcześnie i załapać na świeże niemieckie bułki na śniadanie. Spakowaliśmy się i podjechaliśmy na najbliższą stację. Stamtąd już tylko 420km prosto... najnudniejszy odcinek jaki do tej pory przejechaliśmy. Asfalt, tiry, trawa, niebo... i tak przez ponad trzy godziny. Z jedną przerwą na tankowanie, prowiant i rozprostowanie ścierpniętych pośladów dojechaliśmy na miejsce przed 15.
Tak jak zaplanowaliśmy - dzisiaj nie śpimy w namiocie, a zamiast tego znaleźliśmy sobie hostel. Wczesna komuna. Zielona szkoła. Kolonie. Ech... wracają wspomnienia, hehe. Aż żeśmy się zdziwili, że mają tu internet.
Do centrum dostaliśmy się tramwajem. Przyzwyczajeni do hiszpańskich upałów ubraliśmy się ciepło. Za ciepło. Ten dzień okazał się być bardzo słoneczny. Dotarliśmy na most Karola, przeszliśmy się przez Hradczany i zaliczyliśmy pierwszego Pilsnera. Następnie spoceni udaliśmy się pod zegar astronomiczny na wybicie pełnej godziny i wypicie pełnego kufla piwa. Masa turystów utrudniała przejście przez jakąkolwiek uliczkę. Znaleźliśmy w końcu restaurację daleko od rynku gdzie spokojnie mogliśmy zjeść kolację i odpocząć od całodziennej bieganiny.
Przed nami ostatnie kilometry, ostatni dzień podróży. Będzie co wspominać. Podsumowania można się spodziewać wnet:)

20.08.2010 - Stuttgart

Do Stuttgartu trafiliśmy w sumie przez przypadek... tak nam jakoś w trasie pasowało zrobić tu postój.
Z Dijon wyjechaliśmy przed 10. Noc była zimna i nieprzyjemna więc nikomu nie chciało się wyjść z ciepłego śpiworka przed 8. Na całe szczęście załapaliśmy się na świeżą bagietkę z masłem, konserwą marki Carrefour i dodatkami z McDonalda:) Było wyborne. Zapewne przez masło zwinięte z Hotelu F1.
Ze względu na incydent z Lloret w kolejne miejsca dojeżdżamy na rezerwie, żeby uniknąć ewentualnego "zalania" silnika. Trasa przebiegła spokojnie. Po drodze chwilkę padało, ale zdążyliśmy wyschnąć zanim dojechaliśmy do Stuttgartu. Niestety trafiliśmy też na ogromne korki w Niemczech. Tych nie udało się ominąć, bo ze względu na remont pas awaryjny był pasem ruchu. Na szczęście nie trwało to zbyt długo i straciliśmy tylko pół godziny.
Mieliśmy lekki problem, żeby znaleźć kemping, ale w końcu trafiliśmy na znaki, które pokierowały nas na miejsce. Rozbiliśmy się szybko, bo mieliśmy tylko 2 godziny do zamknięcia muzeum Porsche, które planowaliśmy zwiedzić. W recepcji znaleźliśmy również ulotkę największego w Europie muzeum świń. Oczywistym było, że musimy tam chociaż zajrzeć.
Muzeum Porsche to atrakcja, którą warto odwiedzić. Samochody od najstarszych do najnowszych. Wszystkie we wspaniałym stanie, jakby dopiero wyjechały z fabryki. Dodatkowo można dowiedzieć się wielu interesujących ciekawostek o budowie, projektowaniu, a nawet o nazwach modeli Porsche. Czemu 911 a nie 901? Bo Peugeot już wcześniej zastrzegł sobie trzycyfrowe nazwy z zerem w środku.
Muzeum świń potraktowaliśmy jako dodatkową atrakcję. Po wejściu dowiedzieliśmy się ze ścian jak jest "świnia" w wielu językach. Potem były stosy pluszowych świń, świnek skarbonek, świń ze szkła, porcelany, plastiku. Było "mieszkanie" z różnymi pokojami (kuchnia, łazienka, salon, pokój dziecięcy, garderoba) wypełnionymi tematycznie świniami. Był pokój poświęcony dzikom, roli świni w historii, świni od strony anatomicznej, a także pokój-kalendarz, ze świnią na każdy dzień roku. Naprawdę solidna dawka świń.
Głodni i zmęczeni wróciliśmy na kemping. Nasza radość była wielka, kiedy okazało się, że na kempingu można coś zjeść. I to porządnie zjeść, wielkiego niemieckiego schnitzla :P
Ogólnie rzecz biorąc - niby miał być tylko postój, ale co żeśmy widzieli to nasze ;)

19 sierpnia 2010

19.08.2010 - Dijon

Ponieważ wjechaliśmy już do nieco chłodniejszej strefy klimatycznej, postanowiliśmy maksymalnie wykorzystać możliwość spania w zwykłym, miękkim łóżku. Wstaliśmy „dopiero” po 8, bo w hotelu śniadanie wydawane było tylko do 9.
Po zjedzeniu śniadania zabraliśmy się za porządkowanie chaosu, który niczym nieszczęścia z puszki Pandory ogarnął nasz pokój po otwarciu kufrów. Kto by pomyślał, że w tych maleńkich kufrach jest w stanie zmieścić się aż tyle bambetli. Zebraliśmy się w końcu i wyjechaliśmy dopiero o 11.
Droga przebiegła w miarę spokojnie. W miarę, bo na początku autostrady lewy pas ciągle hamował awaryjnie, podczas gdy prawy jechał spokojnie. Najbezpieczniejszym wyjściem było jechanie zygzakiem po wszystkich pasach. Po niecałych stu kilometrach trafiliśmy na ogromny korek, który utworzył się na połączeniu autostrad. Na całe szczęście wyminęliśmy wszystkie auta środkiem i zaoszczędziliśmy przez to jakieś 1,5 godziny. Dojechaliśmy na miejsce przed 15, znaleźliśmy kemping i po dłuższej chwili postanowiliśmy iść obejrzeć miasto. W informacji turystycznej zgarnęliśmy plan Dijon. Było już jednak dość późno i zwiedzanie jakiegokolwiek muzeum nie wchodziło w grę. Zadowoliliśmy się więc lanym Guinessem w cieniu katedry. Irish Pub miał też darmowe wifi co było dodatkowym atutem. Przyszła pora na kolację. Z pomocą Internetu znaleźliśmy plac pełen restauracji i rozpoczęliśmy przegląd menu. Udało nam się w końcu wybrać restaurację, w której kelner coś tam mówił po angielsku ale przede wszystkim dobrze tłumaczył rękami. Pomimo obaw Misi nie dostaliśmy ślimaków (chyba), a potrawy były pyszne i zjedliśmy je ze smakiem.
Jutro opuszczamy Francję, wjeżdżamy do Niemiec. Jeszcze tylko 3 noce i będziemy w domu.


18 sierpnia 2010

18.08.2010 - Valence

Motor żyje! Udało się go postawić na "nóżki". Więcej szczegółów może jednak trochę później. Od kilku dni nie mieliśmy dostępu do WIFI (ostatni post był napisany przy okazji szukania warsztatu motocyklowego na komputerze kempingowym), więc wypadałoby podsumować co się do tej pory działo.

15.08.2010 - Terragona

Podróż z Cartageny do Terragony przeszła dość sprawnie. Tego dnia mieliśmy do przejechania 450km. Po drodze kilka korków miniętych poboczem, a ostatnie kilometry przejechane piękną górską drogą, głównie dlatego, że TomTom prowadził nas po raz kolejny nieistniejącą jeszcze autostradą. Droga było wąska i kręta co można zobaczyć na poniższym filmiku.


Dziurawą drogą wiodącą przez gaj oliwny (z oliwkami wielkości naszej śliwki), dojechaliśmy o dziwo do kurortu i pierwszego kempingu. Przywitały nas gipsowe greckie rzeźby, rozstawione na całym kempingu w odległości około 2 metrów od siebie. Kemping miał basen i supermarket jednak nie mieliśmy zamiaru płacić 40 euro za spanie pod namiotem. Wsiedliśmy z powrotem na Suze i pojechaliśmy do sąsiedniej wioski. Kemping może nie tak "urokliwy" jak poprzedni no i nikt nie mówił tu po angielsku. W recepcji wykorzystaliśmy nasz jak dotąd poznany hiszpański: dos personas, una motocikleta, una tiende, una noche, feresztejen? Dogadaliśmy się więc bez problemu i po kilku chwilach mieliśmy gotowy namiot.
Zbliżał się koniec pory obiadowej także czym prędzej pomaszerowaliśmy do miasta w poszukiwaniu restauracji. W końcu udało nam się znaleźć odpowiednią i przede wszystkim otwartą restaurację. Trafiliśmy na kelnerkę mówiącą po angielsku (jedyną w całej knajpie), która pobieżnie wytłumaczyła nam co jest dostępne w menu. Można nazwać to naszą pierwszą przygodą z frutti di mare. Na przystawkę zamówiliśmy Fideu oraz Russe ensalade. Fideu było makaronową paellą z owocami morza m.in. krewetki, małże, i inne bliżej niezidentyfikowane obiekty morskie. Trzeba dodać, że było na prawdę smaczne. Ruska sałatka to bardziej wodnista wersja sałatki jarzynowej podawanej z kukurydzianym pieczywem. Danie główne wybraliśmy ostrożnie: wołowina i kurczak. Na koniec deser i pora na plażę. Tutaj nie zostaliśmy jednak zbyt długo bo pogoda niestety nie sprzyjała.
Wieczorem nawet zaczęło lać, więc spędziliśmy go ładując sprzęty elektryczne w kempingowej knajpce. Na szczęście po pewnym czasie skończyło padać i noc była w miarę pogodna.



16-17.08.2010 - Lloret de mar

Ze względu na brak prowiantu śniadaniowego wyruszyliśmy dość wcześnie i już po 100km zatrzymaliśmy się w carefurze na śniadanie i zakupy. Następny postój w serwisie Suzuki gdzie zakupiliśmy smar do łańcucha i skonsultowaliśmy stan tylnej opony. Majster stwierdził, że jest jeszcze OK więc pojechaliśmy dalej. Ze względu na sjestę i małą odległość do kempingu zatrzymaliśmy się na obiad. Paeela z kurczakiem okazała się być mrożonką złożoną z niedorobionego ryżu i nędznymi kawałkami resztek z kurczaka. Pizza na całe szczęście była znacznie lepsza. Dojechaliśmy do kempingu położonego na półkach skalnych. Podjazd niezwykle stromy. Podejrzewaliśmy, że właściciel ma zaraz obok warsztat samochodowy gdzie najczęściej wymienia spalone sprzęgła. Pomimo obciążenia Suza wjechała bez problemów. Rozbiliśmy się i poszliśmy na plażę. Zimne piwo nie było przyczyną naszego zmarznięcia na plaży. Kolejny dzień kiepskiej pogody nie zmienił naszej i tak kiepskiej opalenizny. W końcu udało nam się wybrać do kempingowej restauracji na paellę z owocami morza oraz dzbanek sagrii. Poszliśmy spać i nastał kolejny dzień...

Poranek. Standardowa procedura. Spakować śpiwory, umyć się, spakować kufry, zjeść śniadanie, zwinąć karimaty i namiot i w drogę. Niestety nie tym razem...
Wszystko było jak zwykle gotowe. Pora odpalić Suzę. Stacyjka, zapłon, rozrusznik. Chce... słychać, że chce... ale nie może. Trzeba spróbować na pych. Nawet na 6 biegu koło zablokowane mimo, że powinno się luźno kręcić. Dramat. Załamanie rąk. Silnik stoi. Sąsiedzi z Belgii podpięli nas pod swój akumulator jednak to oczywiście nic nie dało. Pierwsza diagnoza: zatarty. Pewnie nie dostał kiedyś oleju jak podjeżdżaliśmy załadowani na szczyt. Co teraz? Kilka telefonów. Assistance? A i owszem ale holowanie do 400km. A pozostałe 1600 do Polski mam ją pchać? Internet, poszukiwanie adresów, telefonów, kontaktów. W końcu zbawienny telefon do kogoś kto ma to wszystko w jednym palcu. Dobrze mieć pod telefonem Marcina z zabrzańskiego Motocykla. Diagnoza za pierwszym razem trafna. Na szczęście nie zatarcie a "zalanie". W skrócie cały silnik pływał w paliwie. Silnik nie chciał się przekręcić, bo nie da się tak łatwo sprężyć paliwa jak powietrza. Reszta paliwa dostała się do silnika, z którego wypłynęło 5 litrów oleju z paliwem, przypominającego konsystencją i kolorem bardziej mocną herbatę niż oleistą ciecz. Wiedzieliśmy co robić, brakowało kluczy. Pierwsza wyprawa udała się dzięki uprzejmości ludzi z zespołu Ska, którzy byli akurat w trasie koncertowej. Jeszcze raz dziękujemy bardzo, dzięki Wam udało nam się wykręcić świece i odnaleźć kilka sklepów i warsztatów motocyklowych. Po powrocie na kemping rozkręciliśmy moto zgodnie z instrukcjami Marcina. Przypałętało się dwóch włochów, nie do końca mówiących po angielsku. "Wymachaliśmy" do siebie, że jeden z nich jest mechanikiem i chętnie mi pomoże. Wykręciliśmy co potrzeba i ze względu na brak oleju poszliśmy dla rozluźnienia na plażę. Pora na zmianę oleju. Tutaj pomocna okazała się kolejna ekipa z polski, tym razem z Krakowa. Dwa razy dymaliśmy do Lloret, bo niestety z powodu sjesty za pierwszym razem nic nie załatwiliśmy. Drugi wypad okazał się dość owocny. Zakupiliśmy olej i filtr. Do wymiany oleju przyszło znowu 3 włochów i dziewczyna, która ponoć umiała mówić po angielsku. Udało nam się wszystko poskładać a później pchać Suzę z górki pod górkę. Wyglądało to dość komicznie, motor pchany pod górkę i z powrotem przez 3 kolesi, którzy na dodatek dla wygody zostawili klapki przy namiocie i biegali na boso.
W końcu się udało. Suza odpaliła. Próbna jazda 30 km dla rozgrzania silnika i kolejne problemy z odpaleniem. Grunt, że chodzi. Co będzie rano. Zobaczymy... Podziękowaliśmy Polakom i Włochom. Wszyscy przyczynili się do tego co działo się dalej... Jeszcze raz wielkie dzięki wszystkim!


18.08.2010 - Valence

Wstaliśmy dzisiaj stosunkowo późno, bo o 8 rano. Motor okazał się palić bez problemu, więc zebraliśmy się i pojechaliśmy w dalszą podróż. Do przejechania mieliśmy około 450 kilometrów. Część rasy po drogach bezpłatnych, większośc po płatnych. Różnica czasowa to 4,5h lub 10h więc woleliśmy zapłacić, a i tak dla motocykla opłata okazała się niewysoka. Wyjechaliśmy koło 11, z kilkoma postojami byliśmy na miejscu przed 17.
Nocujemy dzisiaj w hotelu. Co oznacza internet, bliskie łazienki i przede wszystkim łóżko. Luksus.\
Po rozpakowaniu się pojechaliśmy na obiad. Francuska knajpka. Mega sałatka, z tostami z 3 serami, pyszna ale duża, i wyśmienite drugie danie. Przejedzeni wróciliśmy w końcu do hotelu. Jazda o 22 w samej koszulce w tej szerokości geograficznej jest już co najmniej nieprzyjemna:P
Suza chodzi...Oby chodziła jutro. Do domu jakieś 1600km. Mamy nadzieję dojechać tam na zielonej Suzie SG 2049. Innej opcji nie bierzemy pod uwagę.


17 sierpnia 2010

...

...mialo byc tak pieknie...

Po przejechaniu ponad 6k km Suzuki rano nie odpala. Prawdopodobnie zatarl sie silnik. Kombinujemy co zrobic z tym teraz... :(

14 sierpnia 2010

14.08.2010 - okolice Kartageny

550 kilometrów po 5 dniach przerwy było szokiem. W drugiej połowie trasy już nie wiedzieliśmy jak usiąść, żeby bolało jak najmniej :P
Pogoda sprzyjała. Przez większość czasu było pochmurno, więc udało nam się nie zagotować w kombinezonach. Deszcz padał tylko przez chwilkę chociaż myśleliśmy, że znowu przyjdzie nam suszyć ciuchy. Jedynym utrudnieniem na drodze był korek, który jednak udało nam się sprawnie ominąć poboczem.
Kemping znaleźliśmy bez problemu. Prawie nad morzem. Tylko ciężko się dogadać z personelem. Jutro kolejna część trasy. Pora spać. Dobranoc:)

Trasa powrotna

Czas obijania minął. Pora ustalić trasę powrotną i w nią wyruszyć.
Złapaliśmy trochę słońca, chociaż pewnie nie będzie tego po nas widać. Jutro planowana pobudka o 6 rano. Może się uda...



Wyświetl większą mapę


Stan licznika na dzień dzisiejszy to jakieś 51 770 km

Zdjęcia z pobytu i obiecane, specjalnie przygotowane dla ZK Zamość. :P

10 sierpnia 2010

10.08.2010 - Gibraltar

Koniec. Pora zawracać. Gibraltar zdobyty!



Ponieważ nocowaliśmy niecałe 5 kilometrów od granicy z Gibraltarem, niespiesznie zebraliśmy się o poranku i pojechaliśmy do celu wyprawy. Dostanie się za granicę okazało się być trudniejsze niż nam się z początku wydawało. Zgubiliśmy się trochę w wąskich jednokierunkowych uliczkach. Będąc już blisko granicy po raz n-ty zaskoczyli nas skuterzyści, którzy na pewnym odcinku trasy zeszli ze skuterów i przeprowadzili je przez pasy udając się do pieszego przejścia granicznego. Sami pokombinowaliśmy trochę i ominęliśmy dość długi korek samochodów. Po wjeździe na teren Gibraltaru zgubiliśmy się ponownie, tym razem szukając kolejki linowej. Dojechaliśmy do końca półwyspu i musieliśmy wracać, ale w końcu udało się dotrzeć na parking i zakupić bilety na kolejkę.
Po wjeździe na górę "The Rock" rozpoczęliśmy zwiedzanie. Minęliśmy małpy, obejrzeliśmy nieco widoków ze szczytu jednego z bunkrów i przeszliśmy na południową część góry, na której obejrzeliśmy działo, zwiedziliśmy maszynownię i poznaliśmy typowego rudego Szkota. Następnie zahaczyliśmy o jaskinię św. Michała i podziwialiśmy "rozwinięte formy krasowe". Poszliśmy dalej chcąc dojść na drugi koniec góry. Zrobiło się naprawdę gorąco, a cienia nie było za dużo. Nieco zabłądziliśmy, więc wykorzystaliśmy to jako okazję na zjedzenie drugiego śniadania. Ciągnąc języki za sobą dowlekliśmy się do tuneli z wielkiego oblężenia (z XVIII wieku). Niestety nie sprzedawali tam napojów, ale strażnik widząc nasze miny odstąpił nam jedną ze swoich zmrożonych wód mineralnych. Po tunelach udaliśmy się do zamku mauretańskiego, a stamtąd już prosto do miasta.
Z racji tego, że Gibraltar to w końcu Wielka Brytania, na obiad zjedliśmy tradycyjne Fish&Chips i wypiliśmy angielską herbatę w wersji mrożonej.
Dodatkowo zostaliśmy pokonani w konkursie "Mistrzowie Pakowania". Najpierw, będąc na parkingu supermarketu, zadziwiła nas kobieta, która pełny wózek zakupów zapakowała do swojego małego skuterka. A wszystko pobił koleś wiozący na skuterze, uwaga, półtorametrową wannę... w poprzek. Dobrze, że nasz nowo zakupiony parasol słoneczny po złożeniu jest szerokości karimaty.
Po przybyciu na kemping zostaliśmy przywitani przez sąsiadów motocyklistów z Hiszpanii, którzy niestety mówili tylko kilkoma słowami plus migowym angielskim. Wymieniliśmy doświadczenia(o ile było to możliwe) i poszliśmy w końcu na plażę.

Czas odmoczyć zmęczone tyłki i przysmażyć trochę skórę. Zostajemy do soboty :)


09.08.2010 - La Linea de la Concepcione

W końcu sukces. Udało się wstać razem z budzikiem. Co więcej okazuje się, że w tych okolicach o godzinie 6 jest jeszcze całkiem ciemno. Nie było to łatwe po ciemku, ale jakoś się spakowaliśmy, zjedliśmy śniadanie jak zaczynało się robić jasno i koło 8 wyjechaliśmy w drogę. To był poranek z ostatnią polską konserwą. I co teraz? Będziemy głodować! Konserwy z głowonogów wydają się być niezjadliwe, a tylko to serwują w tym kraju (prawie).
Już od początku coś było nie tak. Zaraz po wyjeździe z kempingu musieliśmy się zatrzymać by zmienić trasę w nawigacji. Okazało się to niewykonalne z powodu jakiegoś błędu… Po kilkunastu minutach prób, w końcu udało się nam ustawić nawigację i ruszyć w trasę. Z racji połowy baku paliwa, pierwszy postój mieliśmy już po niecałych 100 kilometrach. Paliwo, cola, tiger na spanie, toalety i w drogę. No prawie… Nawigacja postanowiła zawracać. Ale po co? Przecież jechaliśmy wzdłuż wybrzeża. Widać miała lepszy pomysł. Po wielu mylnych wskazówkach, w końcu postanowiliśmy pojechać według tego co podaje. Zobaczyliśmy znak Sierra Nevada i przedymaliśmy niepotrzebnie 40km tylko z tego względu, że w Hiszpanii też za wolno budują autostrady (lub szybciej zgłaszają na mapach ich ukończenie). Następne kilometry płynęły powoli górskimi, bardzo krętymi drogami. Na szczęście kufry miały jeszcze daleko do asfaltu ale tylna opona już była prawie przy brzegu. Jednym słowem fantastycznie:D Tylko Misia bała się, że wypadnie. Kolejna wskazówka: „Przejedź przez rondo, drugi zjazd”. „Hmm… miło” – pomyśleliśmy, patrząc na rondo w budowie. Nie pierwsza i nie ostatnia błędna instrukcja, nie mówiąc już o błędzie utrudniającym wskazanie docelowej lokalizacji. 60 km przed naszym kempingiem sytuacja powtórzyła się, kierując nas na budowę autostrady. Zanim zawróciliśmy, spędziliśmy jeszcze pół godziny walcząc z nawigacją i ładowaniem. Wtyk ładownia ma prawo się zepsuć, szkoda, że w połowie trasy… Jakoś będziemy z nim walczyć. Przejechaliśmy 380 km w czasie 6 godzin.
Znaleźliśmy kemping. Prawie nad samym morzem, z widokiem na Gibraltar. Idealny przystanek przed jutrzejszą wycieczką na Gibraltar. Rozstawiliśmy namiot, odgoniliśmy parę lokalnych kotów i pojechaliśmy do centrum zjeść coś i na zakupy. Z racji pory sjestowej jedyna konsumpcja, na jaką mogliśmy sobie pozwolić, była znowu związana z Makdonaldem. Na całe szczęście zakupy poszły nam lepiej i wyposażyliśmy się w parasol plażowy i sznurek na pranie. Mogą się przydać :P Suza jakoś je też przewiezie.
Zachód słońca spędziliśmy na plaży. Szkoda, że tutaj słońce zachodzi nad lądem, a nie nad wodą. Teraz dla odmiany siedzimy na motocyklu i piszemy tego posta. Cóż, innych miejsc siedzących na motocykl nie ma sensu zabierać. W porównaniu do poprzednich miejsc, to kemping jest tani i kameralny, ma słodką wodę pod prysznicem, darmowy Internet, Polaków za miedzą i trawę, a przynajmniej w końcu coś trawiastego na tych pustyniach. Dodatkowo plaża jest pełna wspaniałych muszli (nieklozetowych), piasek nie jest za drobny, dno morza pozwala na świetną zabawę z falami i przede wszystkim jest ciepły prysznic ze słodką wodą. Można by wspomnieć jeszcze o widoku na Gibraltar i okoliczne atrakcje takie jak smród ryb, makdonalds, kerfur itp. Chyba zostaniemy tu jeszcze kilka dni…
Stan licznika 51 690. Łącznie prawie cztery tysiące kilometrów w pięćdziesiąt godzin (a przynajmniej tyle policzyliśmy orientacyjnie). Po ostatnich problemach z nawigacją morale trochę osłabły. Tyłki bolą. Czoła też. A to dopiero połowa drogi. Damy rade!


08.08.2010 - Almeria

Znowu nie udało nam się wstać o 6. Ale jest coraz lepiej, wstaliśmy przed 7, wyjechaliśmy przed 9. Droga nie była krótka, ale szybka tak, że byliśmy na miejscu już przed 13. Początkowo byliśmy lekko zestresowani widząc okolice Almerii, że przyjdzie nam mieszkać w porcie albo na klifie, jednak okazało się, że kemping zlokalizowany jest w małej zatoczce. Nie dość, że miał własną plażę, to jeszcze oryginalny klimacik ;) Jedyne na co można by narzekać, to słonawa woda w kranach. Niby nic, a jednak wątpliwą przyjemnością jest myć w takiej chociażby zęby. Zaraz po przyjeździe przy bramie wjazdowej spotkaliśmy francuza-motocyklistę. Mieszkał z żoną na tym samym kempingu i właśnie go opuszczali. Gdy machnęliśmy mu kiedy przejeżdżał obok zatrzymał się kilka metrów dalej. Podszedł porozmawiać. Jego motocykl był jeszcze bardziej obładowany niż nasz. Przedstawił się łamaną angielszczyzną i powiedział, że jest z Cannes. Porozmawialiśmy chwilę w migowym angielskim. Odszedł do motocykla i przyniósł ze sobą ulotkę… szkoły tańca… której był właścicielem i razem z żoną w niej uczył. Zaprosił do spotkania kiedy tylko będziemy w Cannes.
Po kolejnym postawieniu namiotu, zjedliśmy obiad w miejscowej knajpce. Ciężko było dogadać się z personelem, ale w końcu się udało (na zasadzie „This is fish, this is fish, this is hamburger, this is fish, this is chicken, this is chicken. This is good” :P). Na szczęście, zamówiony obiad z serii „cziken namber sewen end ejt” był piersią i nogą z kurczaka, bardzo dobrą w porównaniu do warunków sanitarnych:P Ponieważ było jeszcze za ciepło, żeby iść na plażę, zamówiliśmy “dos grande serweza”, które dostaliśmy w mrożonym kuflu i zajęliśmy się lekturą książek. A koło 17 poszliśmy się obijać na plażę. Nawet udało nam się załapać na miejscowy parasol plażowy, a woda w morzu była wyjątkowo ciepła :) Wieczór na skałach przy szumie morza z książką w ręku też można uznać za udany, chociaż siedzenie na żwirze nie należy do przyjemności.
Noc niestety nie należała do przespanych i przyjemnych. Głownie ze względu na duchotę.


07 sierpnia 2010

07.08.2010 - Santa Pola

Nie po raz pierwszy plany wczesnego wstania spełzły na niczym. Zamiast wstać o 6, pozwoliliśmy sobie na 5 minut półtoragodzinnej drzemki. W efekcie wyjechaliśmy z kempingu dopiero koło 9:30 i znowu podróżowaliśmy w największy gorąc. Mimo temperatury, Suza dzielnie sobie radzi, a opona po zwiększeniu ciśnienia i zmniejszeniu prędkości przelotowej już nie zrzuca gumy. Konsultacje telefoniczne ze szwagrem przyniosły efekty:) Jakoś jednak udało się dojechać na miejsce. A tak nam się przynajmniej wydawało. Okazało się, że kemping, którego szukaliśmy jest zamknięty. Korzystając z uprzejmości pani w informacji turystycznej dowiedzieliśmy się gdzie są najbliższe kempingi, wybraliśmy jeden i pojechaliśmy na miejsce.
Po dotarciu rozstawiliśmy namiot. Bez śledzi. Po raz kolejny nie da się na kamieniach rozbić namiotu razem ze śledziami.
Na obiad spóźniliśmy się pół godziny. Poniekąd przyczyną naszego spóźnienia było godzinne naprawianie alarmo-blokady do motocykla, która postanowiła się rozpaść. Jedna śrubka wykręciła się od drgań i złożenie tej chińszczyzny z powrotem graniczyło z cudem. Z pomocą pęsety i pracy 4 rąk po raz kolejny sobie poradziliśmy, a obiad zjedliśmy w prawdziwie hiszpańskiej knajpce o śródziemnomorskim klimacie zamawiając BigMaca i frytki. Cóż, tylko Makdonald był otwarty o tej porze :P
Resztę dnia spędziliśmy na plaży.
Trzymajcie wszyscy kciuki, żebyśmy jutro wcześniej wstali :D




P.S
Niewiele zdjęć zrobiliśmy, a już na pewno niewiele zdjęć z nami, ale takich landszaftów na google Aniu nie znajdziesz:P(bo ich jeszcze nie wrzuciliśmy:)

06 sierpnia 2010

06.08.2010 - Oropesa del Mar

Pobudka o 7. Tym razem nie trzeba było składać namiotu ale, pakownie i tak zajęło nam trochę czasu. Śniadanie znów wyborne z jednym plasterkiem sera i szynki. Wyruszyliśmy koło 9.30, zaliczyliśmy krótki postój na stacji na tankowanie i sprawdzenie ciśnienia w kołach, a koło 10 byliśmy już w drodze do Oropesy. Wybranie trasy „darmowej” zaowocowało pięknymi widokami. Droga kręta i miejscami stroma ale za to nad samym morzem. Kolejne 280 km można dopisać do przebiegu. Dotarliśmy na miejsce koło 14 i z małymi problemami znaleźliśmy w końcu kemping. Miasto wygląda jak rasowy kurort. Wieżowce nad samym morzem, przeróżne atrakcje jak sztuczne pole golfowe i inna masa nie do końca potrzebnych zabijaczy czasu przyczyniła się też do ceny kempingu, która jest bliska noclegowi w Barcelonie.
Namiot udało się nam rozstawić, ale nie rozbić, bo śledzi w wysuszone kamieniste podłoże bez wiertarki i młotka wbić się nie da. Szybka zmiana stroju i już w samych motocyklowych japonkach, krótkich spodenkach i kaskach pognaliśmy do centrum na obiad. Weszliśmy do pierwszego wybranego lokalu. Po 15 minutach wyszliśmy z niego. Nadal głodni. W środku było z 5 biegających w te i we wte kelnerów, machających rękoma, krzyczących coś i od czasu do czasu niosących jakieś danie, ale jakoś nikt nie znalazł czasu, żeby podejść do nas, mimo, że pytaliśmy się o obiad. W końcu zjedliśmy mrożoną pizzę z pieca kawałek dalej. Zła nie była.
Szybki wypad do marketu i już byliśmy na plaży. Plaża piaszczysto-kamienista. Do tego wzburzone morze i ratownicy pilnujący, żeby nikt przypadkiem nie wchodził do wody. Po pewnym czasie nieco się uspokoiło, a ratownicy skończyli wartę, więc można było się już spokojnie zamoczyć w cieplutkiej wodzie Morza Śródziemnego. W końcu odpoczynek a nie bieganie po zabytkach. Ileż można!? :P


05 sierpnia 2010

04-05.08.2010 - Barcelona

Dzisiejsze plany wstania o 6 znów spełzły na niczym. Wprawdzie obudziliśmy się zgodnie z budzikiem, jednak do wstania zabrakło 1,5h. Więcej snu dla nas, mniej gumy dla opony. Wyruszyliśmy dopiero przed 10. Dzisiejsza nieautostradowa trasa była nią tylko w połowie. Nawigacja jak zwykle musi coś namieszać i po krótkim zboczeniu z trasy (w celu znalezienia bankomatu) wylądowaliśmy na płatnej autostradzie. Pierwszą część trasy spędziliśmy na krętych górskich drogach. Było dość przyjemnie jednak miejscami znowu wietrzenie, aż Suze ciężko w pasie było utrzymać. Na autostradzie był korek z powodu wypadku. Doświadczeni poprzednimi zdarzeniami, szybko przemknęliśmy pomiędzy autami, także nie staliśmy za długo na palącym słońcu. Pierwszy postój po 3 godzinach. Kontrola opon…. Pora zacząć wyjeżdżać znacznie wcześniej. Do końca opony jeszcze daleko, ale temperatura po godzinie 12 przyczynia się do jej szybkiego zużycia.
Do Barcelony dojechaliśmy krótko po godzinie 14. Tym razem hostel znaleźliśmy bez żadnych problemów i już po kilku minutach formalności mogliśmy zacząć wnosić kilkunasto kilogramowe kufry na 2 piętro… Chwila odpoczynku, rozłożenie rzeczy i w miasto. Dowiedzieliśmy się w recepcji wszystkich ważnych informacji o środkach transportu i postanowiliśmy je od razy wykorzystać. Rzut beretem od naszego hostelu znaleźliśmy w końcu upragniony bankomat. Kawałek dalej wstąpiliśmy do kiosku w którym zakupiliśmy bilety na metro i autobus oraz wypytaliśmy o najbliższe stacje. Wyposażeni w bilety, zahaczyliśmy jeszcze o knajpkę, w której uraczyliśmy się San Miguelem i w końcu zjedliśmy coś konkretnego. Podróż metrem zaprowadziła nas pod kościół Sagrada Familia… Obeszliśmy go dookoła podziwiając konstrukcję, rzeźby i rusztowania, po czym zgarnęliśmy potrzebne ulotki i postanowiliśmy wrócić do hostelu. Wykorzystując dłuższy pobyt w Barcelonie zdecydowaliśmy się zrobić większe pranie. Chociaż żadne z nas nie ma zaufania do suszarki :P





Nowe zdjęcia, nowe wrażenia.

Zanim skończył się wczorajszy dzień postanowiliśmy zrobić wspomniane wcześniej pranie. Hostel był wyposażony w pralki i suszarki bębnowe także nie mieliśmy problemów z mokrymi rzeczami. Całość zajęła nam około 1,5 godziny, tudzież innymi słowy butelkę hiszpańskiego wina. Po powrocie do pokoju spotkaliśmy naszego pierwszego współlokatora z Brazylii. Schowaliśmy rzeczy i zamieniliśmy kilka słów a tuż po chwili pojawiła się kolejna dwójka lokatorów, tym razem z Niemiec. Pogadaliśmy dłuższą chwilę i wraz z Niemcami postanowiliśmy pójść na zapoznawcze piwko;)
Z racji późnej już pory mieliśmy pewien problem ze znalezieniem sklepu. Postanowiliśmy poprosić o pomoc losowego przechodnia. Znając polski, niemiecki, angielski, hiszpański i francuski… trafiliśmy na Włocha. Niefart. Mimo wszystko pomógł nam nieco i zaprowadził na stację benzynową. Tam, nowo poznana koleżanka, używając swoich umiejętności lingwistycznych, załatwiła sprawy kontaktów z hiszpańskimi sprzedawcami. Łatwo nie było, ale się udało. Po wszystkim udaliśmy się na pobliską górkę (jednocześnie będącą parkiem) i tam spędziliśmy resztę wieczoru, podziwiając Barcelonę nocą.
Następnego dnia czekała nas pobudka o 8, bo wtedy właśnie wydawano śniadanie. Płatki śniadaniowe z pączkiem i bułką z dżemem, zapijane gorącą czekoladą z zimnym sokiem ananasowym dały dość energii na rozpoczęcie dnia. Po krótkich przygotowaniach wyruszyliśmy na zwiedzanie miasta (a przynajmniej jego części). Obejrzeliśmy park Gaudiego, lekko zagubiliśmy się w poszukiwaniu stacji metra, przeszliśmy przez La Rambla, odwiedziliśmy muzeum de l'erotica, zjedliśmy najdroższy obiad tego wyjazdu, po czym udaliśmy się w stronę wybrzeża. Krótki spacerek i już wylądowaliśmy na plaży pełnej turystów. Kolejka do pobliskiego oceanarium, które chcieliśmy zwiedzić, była na tyle długa, że po krótkim odpoczynku nad morzem pojechaliśmy metrem do hostelu. Już przed 20, czekali na nas Thomas i Romi, gotowi do wieczornego wyjścia na magiczne fontanny. Kilka stacji metrem doprowadziło nas pod pałac z słynną fontanną. Przedstawienie zaczęło się kilka minut po naszym przyjściu. Było na co popatrzeć i warto zaliczyć tą atrakcję za każdym razem podczas pobytu w Barcelonie. Po przedstawieniu przeszliśmy się na wybrzeże gdzie odbywał się festiwal grup muzycznych. Spacer zajął nam więcej niż przewidywaliśmy ale zdążyliśmy jeszcze popatrzeć i posłuchać lokalnej muzyki na żywo. Ostatnia noc na miękkim łóżku była wyborna i po raz kolejny krótka, jednak spędziliśmy wspaniale czas i umocniliśmy przyjaźń polsko-niemiecką:D

03 sierpnia 2010

03.08.2010 - Carcassonne

Kolejna noc przebiegła spokojnie. Spadł lekki deszczyk i jedyny problem jaki na nas czekał to brudny namiot. Wstaliśmy przed 7 ale ze względu na czyszczenie namiotu udało nam się wyruszyć dopiero o 8.40. Pierwszy raz postanowiliśmy zrezygnować z płatnych autostrad i ustawiliśmy odpowiednio nawigację. Wytyczona trasa miała być około 20km dłuższa i zajmować około 2 godziny więcej. Czas udało nam się szybko nadrobić ,a trasa była bardzo przyjemna, chociaż po raz kolejny męcząca ze względu na porywisty wiatr. Pierwszy postój zrobiliśmy dopiero po 3 godzinach na stacji benzynowej. Niestety dystrybutory z automatyczną płatnością kartą nie chciały przyjąć żadnej Visy Electron. Przekręciliśmy kranik na rezerwę i pojechaliśmy dalej. Nawigacja zabrała nas do kolejnej stacji niedaleko trasy, tutaj jednak sprawa wyglądała podobnie. Z pomocą przyszło nam francuskie małżeństwo, które zapłaciło za nas kartą w zamian za gotówkę. Zapytali nas dokąd się wybieramy. Kiedy odpowiedzieliśmy, powtórzyli „żibraltar?!” i byli nieco zdumieni. Pożegnaliśmy się w czterech językach, pożyczyliśmy sobie szerokiej drogi i ruszyliśmy dalej.
Po dojechaniu do Carcassonne zaczęliśmy szukać kempingu, który znaleźliśmy wcześniej przez internet. Nie mogliśmy go znaleźć. Udało nam się złapać kobietę z taksówki, która powiedziała nam, że taki kemping raczej nie istnieje. Na szczęście dała nam namiar na inny, położony 15 minut piechotą od zamku. Dojechaliśmy w samą porę, bo już kilka godzin później kemping zamknięto, z powodu przepełnienia.
Zamek w Carcassonne, a w zasadzie całe miasteczko, jest ogromne. Wewnątrz murów toczy się w miarę normalne życie – są knajpki, sklepy (głównie z pamiątkami), mieszkania… Dotarliśmy pod bramę zamku, zmienionego teraz w swego rodzaju muzeum. Bilet wstępu dla młodzieży do 25 roku życia – ponoć 5€. Weszliśmy za darmo. Nie wiemy czemu :P Pewnie promocja dla młodych polskich kierowców – kobiet:) Po raz kolejny okazuje się, że warto zwiedzać przed 25 rokiem życia:)
Po zwiedzeniu „La Cité” czekała nas jeszcze tylko wędrówka w poszukiwaniu sklepu spożywczego. Znaleźliśmy, tylko pieczywa nie było. Trudno, kupi się rano. Siedzimy w kempingowej restauracji przy śpiewie francuskiego wodzireja. Niestety tylko tutaj jest dostęp do internetu.
I tak oto przejechaliśmy Czechy, Austrię, Włochy i Francję. Jutro wjeżdżamy do Hiszpanii, a dzisiaj Suza obchodzi swoją pięćdziesiątkę.



02.08.2010 - Orange

Noc skończyła się dla nas szczęśliwie – namiot nie przeciekł i wszystkie rzeczy były suche. Może to dlatego, że w końcu przestało padać po około 2 godzinach. Pogoda na następny dzień była dość niepewna. Według prognozy onetu z dnia poprzedniego miało być oberwanie chmury, według aktualnej z francuskiego portalu miało lekko padać. Problem polegał na tym, że nad Awignon świeciło piękne słońce i tylko miejscami były chmury. Postanowiliśmy zrezygnować z podróży do Orange i Nimes, więc przespacerowaliśmy się po okolicznych zabytkach. Kolejka do pałacu papieskiego odstraszyła nas na tyle skutecznie, że zrezygnowaliśmy z odwiedzenia go i zwiedziliśmy okoliczne ogrody, kościoły oraz uliczki pełne turystów.
Ponieważ było jeszcze dość wcześnie, a my nie mieliśmy co ze sobą zrobić, postanowiliśmy zaryzykować i pojechać zwiedzić Orange. Krótka przejażdżka przez okoliczne wioski i już byliśmy na miejscu. Bez problemu znaleźliśmy główny zabytek Orange – ruiny rzymskiego amfiteatru. Ponoć jest to jedyny w Europie (a jeden z 3 na świecie) amfiteatr, w którym zachowała się tylna ściana. Kupiliśmy bilet, dostaliśmy słuchawki zamiast przewodnika i rozpoczęliśmy zwiedzanie.
Szybko zwiedziliśmy amfiteatr, a ponieważ zgłodnieliśmy – postanowiliśmy coś zjeść. Problem polegał na tym, że dochodziła właśnie 15, a w tych okolicach kuchnie zamykają o 14… i otwierają po 18:30. Lekko zrozpaczeni znaleźliśmy chyba jedyne miejsce, gdzie o tej porze można było coś zjeść – bar Cezar. Zakupiliśmy zestaw zawierający kanapkę, napój i deser. Kanapkę na ciepło przyrządził nam napakowany, łysy francuz w koszulce na ramiączkach, mówiąc do nas delikatnym francuskim akcentem. Posileni kanapką zwiedziliśmy jeszcze muzeum , w którym można było znaleźć między innymi zdjęcia podobnych amfiteatrów z całej Europy. Zdecydowaliśmy, że jest już za późno, żeby jechać jeszcze do Nimes, więc wróciliśmy na kemping. Co więcej okazało się, że udało nam się dzięki podróży uniknąć deszczu. Po drodze zahaczyliśmy jeszcze o fort St. Andre, przy okazji czego odkryliśmy źródło irytującego i nieustającego hałasu w całym Awignon i okolicach. Na początku myśleliśmy, że to ptaki. Szybko jednak zrezygnowaliśmy z tej teorii obstawiając na maszynki odstraszające ptaki. Okazało się jednak, że były to ogromne i obecne na wszystkich drzewach muchy. Koszmar.
Wieczorem przespacerowaliśmy się jeszcze wzdłuż rzeki Rodan. To był błąd, bo wygląda na to, że pogryzienia na nogach, które mamy, pochodzą z tego spaceru.


Zdjęcia z wypadu w uaktualnionym albumie w poście poniżej.

01 sierpnia 2010

01.08.2010 - Avignon

Dotarliśmy. Namiot już rozbity i właśnie siedzimy w restauracji na obiedzie. Podróż była... gorąca... długa i gorąca. Więcej szczegółów później a teraz pora się posilić.

Na rozluźnienie kilka zdjęć z długiej, męczącej i gorącej trasy :D



Powrót do internetu... :P

Nadszedł czas opuścić Turyn. Miasto, w którym mało kto, a już na pewno nie przeważająca część skuterzystów, zwraca uwagę na światła drogowe. Mimo tego, że Google zapowiedział nam koło 350 kilometrów na ten dzień, okazało się, że gps ma inny pomysł na trasę. Niekoniecznie lepszy, a już na pewno znacznie dłuższy.
Wyjechaliśmy z kempingu tuż po 9. Podziwiając piękne górskie widoki dotarliśmy do granicy z Francją przed 11. I to był chyba początek dochodzenia do wniosku, że trasa proponowana przez nawigację nie jest zawsze najlepszym pomysłem. Na dobry początek przejechaliśmy jakimś długaśnym tunelem, w którym powietrze miało chyba z 50 stopni, a opłata za przejazd była do tego nieprzyzwoicie wysoka. Dobrze, że we Francji motory mają taniej niż samochody :P
Robiło się coraz cieplej, a my ciągle byliśmy daleko od celu. Godzina 14, podróżowanie o tej porze w tych szerokościach geograficznych nie jest najlepszym pomysłem, na który mogliśmy wpaść. Tylna opona była tego samego zdania i nawet oznajmiła nam to tracąc część swej gumy z prawej strony. Nic się wielkiego nie stało. Bez problemu można jechać dalej, tylko przy tych temperaturach należy zwrócić większą uwagę na manetkę gazu. Po dojechaniu na miejscu opona jest znowu gładziutka :P Chyba ze względu na niedzielę i wakacyjną porę roku, przyszło nam stać w korkach kilkukrotnie, pomimo 3 pasmowej autostrady. Część udało nam się ominąć przyklejając się do grupy motocyklistów przepychających się między autami. Była to zdecydowanie lepsza opcja niż jazda pasem awaryjnym, którą uskutecznił pewien Golwingowiec. Już po kilkuset metrach został zatrzymany przez francuską policję.
W końcu dojechaliśmy na miejsce. Kemping 200 metrów od głównej atrakcji miasta, więc po rozbiciu namiotu wybraliśmy się na zwiedzanie. Przeszliśmy się wąskimi uliczkami starego miasta, rzuciliśmy okiem na pałac papieski i udaliśmy się na poszukiwanie otwartego spożywczaka. Nie znaleźliśmy. Ponieważ pogoda zaczynała się lekko psuć wróciliśmy na kemping. W ostatniej chwili przed deszczem. Siedzimy teraz i się zastanawiamy ile mamy jeszcze czasu, zanim namiot zacznie przeciekać. Hura…

31 lipca 2010

31.07.2010 - Turyn

Po krótkim odpoczynku nad Gardą przyszedł czas wsiąść na motor i jechać dalej. Następny przystanek: Turyn. Koło 280 kilometrów trasy. Wyjechaliśmy koło 9 rano, na miejsce dojechaliśmy chwilę po 12. Pogoda dopisała. Mimo, że było nieco ciepło - podczas jazdy nie było tego czuć.
Kemping okazał się leżeć na terenie jakiejś wielkiej, starej posiadłości. Co więcej, posiadłość ta położona jest na zboczu góry, więc rozpościera się z niej widok na niemal całe miasto... a także ciężko do niej podjechać pod górkę :P
Po rozbiciu namiotu postanowiliśmy zwiedzić wybrane atrakcje Turynu. Wsiedliśmy na motor... i okazało się, że podczas sjesty brama jest zamknięta, a klucz, który dostaliśmy, pasuje tylko do furtki. Przez którą motor się nie mieścił. Chcąc nie chcąc poszliśmy na piechotę. Po dłuższym spacerze dotarliśmy do Muzeum Egiptu. Muzeum było wyposażone w sposób dość imponujący. Widać było lepką rękę włoskich archeologów :P Obejrzeliśmy zrabowane wyposażenie grobowca Kha i jego żony, a także mumie właścicieli. Następnie kilka posągów, mumii, amuletów, papirusów, malowideł, sarkofagów i wiele innych.
Mimo zmęczenia, nie poddaliśmy się. Zwiedzaliśmy dalej. Następnym celem było muzeum zbroi. Wpisaliśmy adres do gps-a i zaczęliśmy krążyć po okolicy. Jakoś nie mogliśmy trafić. W końcu, po zasięgnięciu porady u pani z informacji turystycznej, trafiliśmy. Podobnie jak w poprzednim muzeum - byliśmy pod wrażeniem. Nie tylko eksponatów, ale również (a może nawet przede wszystkim) samego wnętrza ze wszystkimi malowidłami i rzeźbami na ścianach i suficie. Udało nam się wynegocjować zrobienie tylko jednego zdjęcia, a szkoda (pozostałe 3 były robione z zachowaniem pełnej konspiracji :P).
Wielce zadowoleni z wizyty w obu muzeach, olaliśmy już podróż pieszą do wioski historycznej. Rozpoczęły się poszukiwania spożywczaka.
Łatwe tylko na pozór.
Przeszliśmy 3 kilometry. Minęliśmy masę sklepów z ciuchami, drogerii, knajp, barów, nawet dwa sklepy z wyposażeniem dla zwierząt... a spożywczego ani widu, ani słychu. Mniej więcej po dwóch kilometrach, totalnie wycieńczeni, zrobiliśmy postój regeneracyjny w knajpie i ruszyliśmy dalej. W końcu się udało. Kupiliśmy 4 litry napojów z czego 1/3 wchłonęliśmy od razu. Szczęśliwi wróciliśmy na kemping.
Późno już, a czeka na nas wino i widok na Turyn nocą, dlatego pora już kończyć pisanie na dziś. Kolejny post pojawi się wnet, czyli jak będą internet i siły.



30 lipca 2010

29-30.07.2010 - Sirmione

Z powodu wielu kilometrów, które czekały nas tego dnia, wstaliśmy o 6 rano, żeby zdążyć się zebrać i dojechać do celu o w miarę rozsądnej porze. Słusznie, jak się później okazało. Motocykl zatankowany po brzegi, z nasmarowanym łańcuchem był gotowy do jazdy. Zachęceni poranną pogodą dziarsko wyruszyliśmy w trasę już przed 8. Według nawigacji podróż powinna nam zająć około 5 godzin. Nastawiliśmy się na około 6 do 7. Skończyło się na 10 godzinach. Aż do Włoch wszystko szło pięknie. Na początku było dość chłodno ale słonecznie. Spotkaliśmy po drodze „gang motocyklowy”, który zostawiliśmy w tyle. Widoki jak zwykle przepiękne. Przyszła pora na to by się zatrzymać i zatankować, tym bardziej, że zaczynało już kropić. Pogoda zmieniała się z tunelu na tunel. Z jednej strony góry było sucho, a z drugiej padało. Według prognozy pogoda miała się pogorszyć, dlatego postanowiliśmy nie czekać i wyruszyliśmy ze stacji w lekkim deszczu. Po przejechaniu kolejnego tunelu pogoda znacznie się poprawiła, jednak tylko chwilowo.
Padało coraz bardziej. Co gorsza koło Wenecji stanęliśmy w korku. Na szczęście nie na długo, ale i tak nie można powiedzieć, żebyśmy byli szczęśliwi faktem stania w deszczu. Kiedy korek się rozluźnił zjechaliśmy na stację, żeby chwilę odpocząć i ogarnąć motocykl. Nie byliśmy jeszcze strasznie przemoczeni ale już sam fakt stania w deszczu znacząco wpłynął na nasze samopoczucie. Podjechaliśmy pod dystrybutor i zatankowaliśmy do pełna. Odjechaliśmy pod daszek koło nieczynnego dystrybutora, żeby nasmarować łańcuch. W stawianiu motocykla na głównej stopce pomógł nam pracownik stacji. Trochę to waży z bagażami i nawet nie ma go za co chwycić. Nasmarowałem łańcuch i w tym momencie coś mnie tknęło. Hmm… Dlaczego przy tym dystrybutorze jest zielone 95 a tam nie było? Pytam Włocha o co chodzi? Czy włoskie Gasolio nie znaczy gasoline? Jak to mówi mój tata, jak się psuje to wszystko na raz, a zaczęło się od pogody. Okazało się, że w dystrybutorze, z którego korzystałem nie było zielonej 95, była tylko biała SuperCośTam i …diesel. Nie mogło być lepiej. Sądzę, że Suzuki nie chciało by jechać na ropie. Z pomocą pracowników stacji, ściągnęliśmy połowę paliwa z baku. Później odkręciłem cały bak i wylałem resztę przez kranik. 2 litry paliwa do płukania, znowu wylać. Przeczyściłem filtr paliwa i zacząłem składać to wszystko do kupy. Po zatankowaniu do pełna pozostało się tylko modlić, żeby z motocyklem było wszystko OK. Udało się, działa jak dawniej i nawet dojechał. Nie było na co czekać tylko wsiadać i jechać dalej. Straciliśmy na całą zabawę jakieś 1,5 godziny. Zaćmienie umysłu, zmęczenie, lub cokolwiek innego. Najważniejsze, że się w porę zorientowaliśmy i jak to mówi Tomek, dobrze jest umieć się śmiać z siebie:P
A potem zaczęły się prawdziwe jaja :P
Po przejechaniu paru kilometrów zaczęło znowu padać, a następnie lać. Zatrzymaliśmy się pod pierwszym wiaduktem. Już przemoczeni, z wodą w butach i rękawiczkami do wyciskania. Na szczęście kombinezony okazały się być w miarę wodoodporne. Postaliśmy chwilkę, czekając aż deszcz zelżeje chociaż trochę, po czym ruszyliśmy dalej. Autostradą płynęła rzeka głębokości kilku centymetrów. W zależności od rodzaju asfaltu, było lepiej lub gorzej. Zatrzymywaliśmy się na kolejnych stacjach by chociaż wycisnąć rękawiczki i przekląć kilka razy dla otuchy. Padać przestało dopiero, gdy zjeżdżaliśmy z autostrady, a po chwili nieśmiało wyszło nawet słońce. W końcu dojechaliśmy do miejsca docelowego, niestety błędnie wpisanego do nawigacji, która wyprowadziła nas w winogrona. Bardzo ładne, ale nadal winogrona. Znaleźliśmy w końcu szukany kemping, a potem następny i następny… wszystkie pełne. Za 5 czy 6 podejściem trafiliśmy na kemping z wolnymi bungalowami… za 100€ za noc, podziękowaliśmy ładnie i pojechaliśmy dalej.
Coraz bardziej zmęczeni i zziębnięci dojechaliśmy w okolice Sirmione. W końcu się udało, mamy bungalowa, jest ciepła woda, łazienka, kuchnia i najważniejsze: łóżko ;p Czegóż więcej chcieć? Rozłożyliśmy mokre rzeczy do suszenia i poszliśmy coś zjeść do lokalnej knajpki. Na stolik czekaliśmy pół godziny, ale nie chciało nam się już nigdzie chodzić i szukać. Po późnej obiadokolacji (było już koło 21) poszliśmy jeszcze rzucić okiem na jezioro, a następnie udaliśmy się na zasłużony odpoczynek. Podsumowując:
• 600 km byłoby pestką, gdyby nie warunki pogodowe
• Suzuki potrafi jeździć na ropie i w rzekach
• Kombinezony są szczelne dopóki nie wlewa się w nie wody przez rękawy
• Nic tak nie robi na sen jak 5 godzin w deszczu:)
Pospaliśmy. Wstaliśmy o 11 i po śniadaniu poszliśmy się przejść wzdłuż brzegu jeziora. Garda ma niesamowity błękitny kolor, w połączeniu z górami na horyzoncie robi wrażenie. Rzeczy prawie wszystkie wyschły a nawet zdołaliśmy kilka wyprać. Na obiad prawdziwe włoskie tortelini, które dojemy prawdopodobnie na kolację. Dziś dzień odpoczynku i leniuchowania. Popływaliśmy w jeziorze i kempingowym basenie. Niestety nadeszła burza i trzeba było się schować przed deszczem. Jutro kolejne kilometry przed nami i mamy nadzieję, że tym razem obejdzie się bez deszczu.

28 lipca 2010

28.07.2010 - Graz

Od czego by tu zacząć? W nocy szalały wiatry, nie do końca związane z wczorajszą konserwą:P Niestety poranek był podobny i chociaż mieliśmy do przejechania jedyne 197km to pierwsze 100km było walką o utrzymanie motocykla na pasie ruchu. Daliśmy rade! Widoki były cudowne chociaż droga bardzo męcząca. Na szczęście odespaliśmy chociaż trochę poprzednią krótką noc i wyruszyliśmy dopiero kolo 12. Podsumowując część drogową: wczoraj 397km, dzisiaj 225km. Jutro zapowiada się koło 600km. Oby poślady wytrzymały:D
Po dojechaniu na miejsce rozłożyliśmy namiot na kamieniach, pogięliśmy trochę śledzi do namiotu i postanowiliśmy zwiedzić pobliski zamek. Ha! Co to jest jeden zamek w porównaniu do wczorajszego zwiedzania! Niby nic... nie licząc lokalizacji. Zamek Gösting okazał się być wzniesiony na szczycie góry. Najpierw nie mogliśmy dojechać na miejsce. Pierwsza droga wyznaczona przez gps wiodła w drogę aktualnie remontowaną. Drugie wskazanie zaprowadziło nas na tory kolejowe i mur na końcu drogi. Za trzecim podejściem okazało się, że pas ruchu w kierunku zamku jest wielkim rowem. Dopiero czwarta wybrana trasa doprowadziła nas do... hmm, drogi wyłączonej z ruchu dla pojazdów nie dojeżdżających do posesji. Udając, że nie widzimy znaku, ruszyliśmy pod stromą górkę i zatrzymaliśmy się dopiero, gdy asfalt się skończył. Postawiliśmy motor na poboczu, przypięliśmy do pokrzyw i dalszą część trasy przebyliśmy pieszo. Nie było łatwo, ale widoki z zamkowej wieży zrekompensowały uszczerbek na kondycji. Ponapawawszy się okolicą zasiedliśmy w lokalnej knajpce. Wypiliśmy colę zakupioną od pani siedzącej w półmroku komnaty z kaflowym piecem, na którym przygotowywała strawę. Bigos, sądząc po zapachu. Widząc auto stojące na zewnątrz można stwierdzić, że dużo dostaje się za pracę bez prądu, czy też w ekstremalnych warunkach, jak kto woli.
Po powrocie na kemping skorzystaliśmy z miejscowego basenu pod chmurką. Woda może i nie była zimna, ale ponieważ słońce zdążyło już zajść - zmarzliśmy nieco.
Zaczyna kropić więc zmierzamy do namiotu pozbierać siły na jutrzejszy maraton kilometrowy.





P.S.
Gosia, kominiarka jest ekstra, pas też nerki ratował pierwszego zimnego dnia;)

Pozdrowienia dla wszystkich wysyłających sms-y i oglądających bloga.

27 lipca 2010

27.07.2010 - Wiedeń

Pobudka o 4 rano, wyjazd chwilę przed 6 rano. Wszystko po to, żeby przyjechać na tyle wcześnie, by móc jeszcze zwiedzić Wiedeń. Dojechaliśmy prawie planowo kolo 11.30. Nie zgubiliśmy się po drodze ale niestety zakup 2 miesięcznej winiety dla motocykla wymagał dłuższej walki:P Kemping znaleźliśmy bez problemu i już po 5 minutach spotkaliśmy znajomych z Katowic.
Po rozbiciu namiotu, przekąszeniu kanapek i zakupieniu biletu na autobus oraz wyposażeniu się w kieszonkową mapę miasta, wyruszyliśmy na zwiedzanie.
Pierwszym celem stał się park i pałac Shonnbrunn. Bez problemu dotarliśmy na miejsce i przespacerowaliśmy się po parku. Nakarmiliśmy wiewóry, strzeliliśmy parę zdjęć i udaliśmy się dalej. Krótki spacerek na przystanek i po złapaniu busa trafiliśmy do centrum Wiednia. Tu na piechotę przeszliśmy obok Neue Burg Museum, Muzeum Historii Naturalnej i Historii Sztuk Pięknych. Niestety wystawa broni i zbroi, którą chcieliśmy zobaczyć jest otwarta od środy do soboty... a dzisiaj jest wtorek. Jednogłośnie stwierdziliśmy, że najwyższa pora coś zjeść. Pośpiesznie mineliśmy budynek parlamentu i w pobliskim parku ratuszowym odnaleźliśmy ukojenie dla swoich pustych żołądków. Wybór kanjp był ogromny. Kuchnia meksykańska, grecka, australijska, chorwacka itp. Znaleźliśmy bude z potrawami stosunkowo wiedeńskimi, które pochłonęliśmy w trybie ekspresowym.
Po wypiciu piwa...znaczy zjedzeniu obiadu, zmierzyliśmy w stronę Votivkirche. Pogoda nieco się pogorszyła i zrobiło się chłodno, a nam jakoś nie przyszło do głowy, żeby wziąć ze sobą coś do ubrania, więc nieco zmarzliśmy. Kościół zrobił na nas spore wrażenie. Nie tylko z zewnątrz wygląda wspaniale, ale również wnętrze jest imponujące. W przypadku kościelnego muzeum akurat udało nam się trafić z godzinami otwarcia, które są od 16 do 18. Następnym punktem programu był plac Graben i kolumna morowa. Szału nie ma, szkoda nóg.
Zdeczka już zmęczeni doczłapaliśmy do katedry św. Szczepana. Mimo, iż jest ona faktycznie ogromna, to zdobieniami, wyglądem i klimatem Votivkirche zdecydowanie przoduje. Coraz bardziej zziębnięci i styrani postanowiliśmy mimo wszystko kontynuować wycieczkę i zobaczyć Belweder. Pech chciał, że nie mogliśmy trafić w przystanek i większość drogi szliśmy na obolałych już nieco nogach. Zanim trafiliśmy na wejście do ogrodów obeszliśmy niemal cały park dookoła. W końcu odnaleźliśmy wejście i względnie szybkim krokiem obeszliśmy budynek Belwederu, już tylko rzucając okiem na ogrody.
Ponieważ robiło się coraz chłodniej i coraz bardziej wiało (nie mówiąc już o obolałych nogach), skierowaliśmy swe kroki ku przystankowi... którego nie było z powodu robót drogowych. W poszukiwaniu autobusu linii 62 trafiliśmy na tramwaj linii 62, który przybliżył nas do upragnionego kempingu. Z jedną przesiadką trafiliśmy w końcu do celu, zjedliśmy kolację i w związku z panującą zawieruchą, chyba położymy się spać... Tym bardziej, że to nie był lekki dzień :P

26 lipca 2010

Za kilka godzin...


Pakowanie skończone. Kufry ledwo się zamykają a już za kilka godzin wyjazd...
Stan licznika na dziś 47 719km Ciekawe ile będzie po powrocie:)

08 lipca 2010

Nocleg w Barcelonie wybrany


Po długich poszukiwaniach odpowiedniego miejsca do spania postanowiliśmy zrezygnować z oddalonego o 20km hotelu Formula 1 i wybraliśmy hostel w sercu Barcelony(no prawie w sercu:P). Zapowiada się świetne miejsce wypadowe:)

26 czerwca 2010

Obkufszona Suzi


Sprzęt już prawie gotowy;] Tylko brudny:P

16 maja 2010

trasa tam...

Wstępna trasa do celu ;) Licząc dłuższy pobyt nad Gardą - około 2 tygodni jazdy.

A - Gliwice
B - Wien, Austria
C - Graz-Raach, Austria
D - Moggio Udinese, Włochy
E - Taffella, Włochy
F - Rivoli, Włochy
G - Sorgues, Francja
H - Carcassonne, Francja
I - Barcelona, Hiszpania
J - Torre de la Sal, Hiszpania
K - Santa Pola, Hiszpania
L - Almería, Hiszpania
M - Manilva, Hiszpania
N - Gibraltar



Wyświetl większą mapę