Po rozbiciu namiotu, przekąszeniu kanapek i zakupieniu biletu na autobus oraz wyposażeniu się w kieszonkową mapę miasta, wyruszyliśmy na zwiedzanie.
Pierwszym celem stał się park i pałac Shonnbrunn. Bez problemu dotarliśmy na miejsce i przespacerowaliśmy się po parku. Nakarmiliśmy wiewóry, strzeliliśmy parę zdjęć i udaliśmy się dalej. Krótki spacerek na przystanek i po złapaniu busa trafiliśmy do centrum Wiednia. Tu na piechotę przeszliśmy obok Neue Burg Museum, Muzeum Historii Naturalnej i Historii Sztuk Pięknych. Niestety wystawa broni i zbroi, którą chcieliśmy zobaczyć jest otwarta od środy do soboty... a dzisiaj jest wtorek. Jednogłośnie stwierdziliśmy, że najwyższa pora coś zjeść. Pośpiesznie mineliśmy budynek parlamentu i w pobliskim parku ratuszowym odnaleźliśmy ukojenie dla swoich pustych żołądków. Wybór kanjp był ogromny. Kuchnia meksykańska, grecka, australijska, chorwacka itp. Znaleźliśmy bude z potrawami stosunkowo wiedeńskimi, które pochłonęliśmy w trybie ekspresowym.
Po wypiciu piwa...znaczy zjedzeniu obiadu, zmierzyliśmy w stronę Votivkirche. Pogoda nieco się pogorszyła i zrobiło się chłodno, a nam jakoś nie przyszło do głowy, żeby wziąć ze sobą coś do ubrania, więc nieco zmarzliśmy. Kościół zrobił na nas spore wrażenie. Nie tylko z zewnątrz wygląda wspaniale, ale również wnętrze jest imponujące. W przypadku kościelnego muzeum akurat udało nam się trafić z godzinami otwarcia, które są od 16 do 18. Następnym punktem programu był plac Graben i kolumna morowa. Szału nie ma, szkoda nóg.
Zdeczka już zmęczeni doczłapaliśmy do katedry św. Szczepana. Mimo, iż jest ona faktycznie ogromna, to zdobieniami, wyglądem i klimatem Votivkirche zdecydowanie przoduje. Coraz bardziej zziębnięci i styrani postanowiliśmy mimo wszystko kontynuować wycieczkę i zobaczyć Belweder. Pech chciał, że nie mogliśmy trafić w przystanek i większość drogi szliśmy na obolałych już nieco nogach. Zanim trafiliśmy na wejście do ogrodów obeszliśmy niemal cały park dookoła. W końcu odnaleźliśmy wejście i względnie szybkim krokiem obeszliśmy budynek Belwederu, już tylko rzucając okiem na ogrody.
Ponieważ robiło się coraz chłodniej i coraz bardziej wiało (nie mówiąc już o obolałych nogach), skierowaliśmy swe kroki ku przystankowi... którego nie było z powodu robót drogowych. W poszukiwaniu autobusu linii 62 trafiliśmy na tramwaj linii 62, który przybliżył nas do upragnionego kempingu. Z jedną przesiadką trafiliśmy w końcu do celu, zjedliśmy kolację i w związku z panującą zawieruchą, chyba położymy się spać... Tym bardziej, że to nie był lekki dzień :P
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz