31 lipca 2010

31.07.2010 - Turyn

Po krótkim odpoczynku nad Gardą przyszedł czas wsiąść na motor i jechać dalej. Następny przystanek: Turyn. Koło 280 kilometrów trasy. Wyjechaliśmy koło 9 rano, na miejsce dojechaliśmy chwilę po 12. Pogoda dopisała. Mimo, że było nieco ciepło - podczas jazdy nie było tego czuć.
Kemping okazał się leżeć na terenie jakiejś wielkiej, starej posiadłości. Co więcej, posiadłość ta położona jest na zboczu góry, więc rozpościera się z niej widok na niemal całe miasto... a także ciężko do niej podjechać pod górkę :P
Po rozbiciu namiotu postanowiliśmy zwiedzić wybrane atrakcje Turynu. Wsiedliśmy na motor... i okazało się, że podczas sjesty brama jest zamknięta, a klucz, który dostaliśmy, pasuje tylko do furtki. Przez którą motor się nie mieścił. Chcąc nie chcąc poszliśmy na piechotę. Po dłuższym spacerze dotarliśmy do Muzeum Egiptu. Muzeum było wyposażone w sposób dość imponujący. Widać było lepką rękę włoskich archeologów :P Obejrzeliśmy zrabowane wyposażenie grobowca Kha i jego żony, a także mumie właścicieli. Następnie kilka posągów, mumii, amuletów, papirusów, malowideł, sarkofagów i wiele innych.
Mimo zmęczenia, nie poddaliśmy się. Zwiedzaliśmy dalej. Następnym celem było muzeum zbroi. Wpisaliśmy adres do gps-a i zaczęliśmy krążyć po okolicy. Jakoś nie mogliśmy trafić. W końcu, po zasięgnięciu porady u pani z informacji turystycznej, trafiliśmy. Podobnie jak w poprzednim muzeum - byliśmy pod wrażeniem. Nie tylko eksponatów, ale również (a może nawet przede wszystkim) samego wnętrza ze wszystkimi malowidłami i rzeźbami na ścianach i suficie. Udało nam się wynegocjować zrobienie tylko jednego zdjęcia, a szkoda (pozostałe 3 były robione z zachowaniem pełnej konspiracji :P).
Wielce zadowoleni z wizyty w obu muzeach, olaliśmy już podróż pieszą do wioski historycznej. Rozpoczęły się poszukiwania spożywczaka.
Łatwe tylko na pozór.
Przeszliśmy 3 kilometry. Minęliśmy masę sklepów z ciuchami, drogerii, knajp, barów, nawet dwa sklepy z wyposażeniem dla zwierząt... a spożywczego ani widu, ani słychu. Mniej więcej po dwóch kilometrach, totalnie wycieńczeni, zrobiliśmy postój regeneracyjny w knajpie i ruszyliśmy dalej. W końcu się udało. Kupiliśmy 4 litry napojów z czego 1/3 wchłonęliśmy od razu. Szczęśliwi wróciliśmy na kemping.
Późno już, a czeka na nas wino i widok na Turyn nocą, dlatego pora już kończyć pisanie na dziś. Kolejny post pojawi się wnet, czyli jak będą internet i siły.



30 lipca 2010

29-30.07.2010 - Sirmione

Z powodu wielu kilometrów, które czekały nas tego dnia, wstaliśmy o 6 rano, żeby zdążyć się zebrać i dojechać do celu o w miarę rozsądnej porze. Słusznie, jak się później okazało. Motocykl zatankowany po brzegi, z nasmarowanym łańcuchem był gotowy do jazdy. Zachęceni poranną pogodą dziarsko wyruszyliśmy w trasę już przed 8. Według nawigacji podróż powinna nam zająć około 5 godzin. Nastawiliśmy się na około 6 do 7. Skończyło się na 10 godzinach. Aż do Włoch wszystko szło pięknie. Na początku było dość chłodno ale słonecznie. Spotkaliśmy po drodze „gang motocyklowy”, który zostawiliśmy w tyle. Widoki jak zwykle przepiękne. Przyszła pora na to by się zatrzymać i zatankować, tym bardziej, że zaczynało już kropić. Pogoda zmieniała się z tunelu na tunel. Z jednej strony góry było sucho, a z drugiej padało. Według prognozy pogoda miała się pogorszyć, dlatego postanowiliśmy nie czekać i wyruszyliśmy ze stacji w lekkim deszczu. Po przejechaniu kolejnego tunelu pogoda znacznie się poprawiła, jednak tylko chwilowo.
Padało coraz bardziej. Co gorsza koło Wenecji stanęliśmy w korku. Na szczęście nie na długo, ale i tak nie można powiedzieć, żebyśmy byli szczęśliwi faktem stania w deszczu. Kiedy korek się rozluźnił zjechaliśmy na stację, żeby chwilę odpocząć i ogarnąć motocykl. Nie byliśmy jeszcze strasznie przemoczeni ale już sam fakt stania w deszczu znacząco wpłynął na nasze samopoczucie. Podjechaliśmy pod dystrybutor i zatankowaliśmy do pełna. Odjechaliśmy pod daszek koło nieczynnego dystrybutora, żeby nasmarować łańcuch. W stawianiu motocykla na głównej stopce pomógł nam pracownik stacji. Trochę to waży z bagażami i nawet nie ma go za co chwycić. Nasmarowałem łańcuch i w tym momencie coś mnie tknęło. Hmm… Dlaczego przy tym dystrybutorze jest zielone 95 a tam nie było? Pytam Włocha o co chodzi? Czy włoskie Gasolio nie znaczy gasoline? Jak to mówi mój tata, jak się psuje to wszystko na raz, a zaczęło się od pogody. Okazało się, że w dystrybutorze, z którego korzystałem nie było zielonej 95, była tylko biała SuperCośTam i …diesel. Nie mogło być lepiej. Sądzę, że Suzuki nie chciało by jechać na ropie. Z pomocą pracowników stacji, ściągnęliśmy połowę paliwa z baku. Później odkręciłem cały bak i wylałem resztę przez kranik. 2 litry paliwa do płukania, znowu wylać. Przeczyściłem filtr paliwa i zacząłem składać to wszystko do kupy. Po zatankowaniu do pełna pozostało się tylko modlić, żeby z motocyklem było wszystko OK. Udało się, działa jak dawniej i nawet dojechał. Nie było na co czekać tylko wsiadać i jechać dalej. Straciliśmy na całą zabawę jakieś 1,5 godziny. Zaćmienie umysłu, zmęczenie, lub cokolwiek innego. Najważniejsze, że się w porę zorientowaliśmy i jak to mówi Tomek, dobrze jest umieć się śmiać z siebie:P
A potem zaczęły się prawdziwe jaja :P
Po przejechaniu paru kilometrów zaczęło znowu padać, a następnie lać. Zatrzymaliśmy się pod pierwszym wiaduktem. Już przemoczeni, z wodą w butach i rękawiczkami do wyciskania. Na szczęście kombinezony okazały się być w miarę wodoodporne. Postaliśmy chwilkę, czekając aż deszcz zelżeje chociaż trochę, po czym ruszyliśmy dalej. Autostradą płynęła rzeka głębokości kilku centymetrów. W zależności od rodzaju asfaltu, było lepiej lub gorzej. Zatrzymywaliśmy się na kolejnych stacjach by chociaż wycisnąć rękawiczki i przekląć kilka razy dla otuchy. Padać przestało dopiero, gdy zjeżdżaliśmy z autostrady, a po chwili nieśmiało wyszło nawet słońce. W końcu dojechaliśmy do miejsca docelowego, niestety błędnie wpisanego do nawigacji, która wyprowadziła nas w winogrona. Bardzo ładne, ale nadal winogrona. Znaleźliśmy w końcu szukany kemping, a potem następny i następny… wszystkie pełne. Za 5 czy 6 podejściem trafiliśmy na kemping z wolnymi bungalowami… za 100€ za noc, podziękowaliśmy ładnie i pojechaliśmy dalej.
Coraz bardziej zmęczeni i zziębnięci dojechaliśmy w okolice Sirmione. W końcu się udało, mamy bungalowa, jest ciepła woda, łazienka, kuchnia i najważniejsze: łóżko ;p Czegóż więcej chcieć? Rozłożyliśmy mokre rzeczy do suszenia i poszliśmy coś zjeść do lokalnej knajpki. Na stolik czekaliśmy pół godziny, ale nie chciało nam się już nigdzie chodzić i szukać. Po późnej obiadokolacji (było już koło 21) poszliśmy jeszcze rzucić okiem na jezioro, a następnie udaliśmy się na zasłużony odpoczynek. Podsumowując:
• 600 km byłoby pestką, gdyby nie warunki pogodowe
• Suzuki potrafi jeździć na ropie i w rzekach
• Kombinezony są szczelne dopóki nie wlewa się w nie wody przez rękawy
• Nic tak nie robi na sen jak 5 godzin w deszczu:)
Pospaliśmy. Wstaliśmy o 11 i po śniadaniu poszliśmy się przejść wzdłuż brzegu jeziora. Garda ma niesamowity błękitny kolor, w połączeniu z górami na horyzoncie robi wrażenie. Rzeczy prawie wszystkie wyschły a nawet zdołaliśmy kilka wyprać. Na obiad prawdziwe włoskie tortelini, które dojemy prawdopodobnie na kolację. Dziś dzień odpoczynku i leniuchowania. Popływaliśmy w jeziorze i kempingowym basenie. Niestety nadeszła burza i trzeba było się schować przed deszczem. Jutro kolejne kilometry przed nami i mamy nadzieję, że tym razem obejdzie się bez deszczu.

28 lipca 2010

28.07.2010 - Graz

Od czego by tu zacząć? W nocy szalały wiatry, nie do końca związane z wczorajszą konserwą:P Niestety poranek był podobny i chociaż mieliśmy do przejechania jedyne 197km to pierwsze 100km było walką o utrzymanie motocykla na pasie ruchu. Daliśmy rade! Widoki były cudowne chociaż droga bardzo męcząca. Na szczęście odespaliśmy chociaż trochę poprzednią krótką noc i wyruszyliśmy dopiero kolo 12. Podsumowując część drogową: wczoraj 397km, dzisiaj 225km. Jutro zapowiada się koło 600km. Oby poślady wytrzymały:D
Po dojechaniu na miejsce rozłożyliśmy namiot na kamieniach, pogięliśmy trochę śledzi do namiotu i postanowiliśmy zwiedzić pobliski zamek. Ha! Co to jest jeden zamek w porównaniu do wczorajszego zwiedzania! Niby nic... nie licząc lokalizacji. Zamek Gösting okazał się być wzniesiony na szczycie góry. Najpierw nie mogliśmy dojechać na miejsce. Pierwsza droga wyznaczona przez gps wiodła w drogę aktualnie remontowaną. Drugie wskazanie zaprowadziło nas na tory kolejowe i mur na końcu drogi. Za trzecim podejściem okazało się, że pas ruchu w kierunku zamku jest wielkim rowem. Dopiero czwarta wybrana trasa doprowadziła nas do... hmm, drogi wyłączonej z ruchu dla pojazdów nie dojeżdżających do posesji. Udając, że nie widzimy znaku, ruszyliśmy pod stromą górkę i zatrzymaliśmy się dopiero, gdy asfalt się skończył. Postawiliśmy motor na poboczu, przypięliśmy do pokrzyw i dalszą część trasy przebyliśmy pieszo. Nie było łatwo, ale widoki z zamkowej wieży zrekompensowały uszczerbek na kondycji. Ponapawawszy się okolicą zasiedliśmy w lokalnej knajpce. Wypiliśmy colę zakupioną od pani siedzącej w półmroku komnaty z kaflowym piecem, na którym przygotowywała strawę. Bigos, sądząc po zapachu. Widząc auto stojące na zewnątrz można stwierdzić, że dużo dostaje się za pracę bez prądu, czy też w ekstremalnych warunkach, jak kto woli.
Po powrocie na kemping skorzystaliśmy z miejscowego basenu pod chmurką. Woda może i nie była zimna, ale ponieważ słońce zdążyło już zajść - zmarzliśmy nieco.
Zaczyna kropić więc zmierzamy do namiotu pozbierać siły na jutrzejszy maraton kilometrowy.





P.S.
Gosia, kominiarka jest ekstra, pas też nerki ratował pierwszego zimnego dnia;)

Pozdrowienia dla wszystkich wysyłających sms-y i oglądających bloga.

27 lipca 2010

27.07.2010 - Wiedeń

Pobudka o 4 rano, wyjazd chwilę przed 6 rano. Wszystko po to, żeby przyjechać na tyle wcześnie, by móc jeszcze zwiedzić Wiedeń. Dojechaliśmy prawie planowo kolo 11.30. Nie zgubiliśmy się po drodze ale niestety zakup 2 miesięcznej winiety dla motocykla wymagał dłuższej walki:P Kemping znaleźliśmy bez problemu i już po 5 minutach spotkaliśmy znajomych z Katowic.
Po rozbiciu namiotu, przekąszeniu kanapek i zakupieniu biletu na autobus oraz wyposażeniu się w kieszonkową mapę miasta, wyruszyliśmy na zwiedzanie.
Pierwszym celem stał się park i pałac Shonnbrunn. Bez problemu dotarliśmy na miejsce i przespacerowaliśmy się po parku. Nakarmiliśmy wiewóry, strzeliliśmy parę zdjęć i udaliśmy się dalej. Krótki spacerek na przystanek i po złapaniu busa trafiliśmy do centrum Wiednia. Tu na piechotę przeszliśmy obok Neue Burg Museum, Muzeum Historii Naturalnej i Historii Sztuk Pięknych. Niestety wystawa broni i zbroi, którą chcieliśmy zobaczyć jest otwarta od środy do soboty... a dzisiaj jest wtorek. Jednogłośnie stwierdziliśmy, że najwyższa pora coś zjeść. Pośpiesznie mineliśmy budynek parlamentu i w pobliskim parku ratuszowym odnaleźliśmy ukojenie dla swoich pustych żołądków. Wybór kanjp był ogromny. Kuchnia meksykańska, grecka, australijska, chorwacka itp. Znaleźliśmy bude z potrawami stosunkowo wiedeńskimi, które pochłonęliśmy w trybie ekspresowym.
Po wypiciu piwa...znaczy zjedzeniu obiadu, zmierzyliśmy w stronę Votivkirche. Pogoda nieco się pogorszyła i zrobiło się chłodno, a nam jakoś nie przyszło do głowy, żeby wziąć ze sobą coś do ubrania, więc nieco zmarzliśmy. Kościół zrobił na nas spore wrażenie. Nie tylko z zewnątrz wygląda wspaniale, ale również wnętrze jest imponujące. W przypadku kościelnego muzeum akurat udało nam się trafić z godzinami otwarcia, które są od 16 do 18. Następnym punktem programu był plac Graben i kolumna morowa. Szału nie ma, szkoda nóg.
Zdeczka już zmęczeni doczłapaliśmy do katedry św. Szczepana. Mimo, iż jest ona faktycznie ogromna, to zdobieniami, wyglądem i klimatem Votivkirche zdecydowanie przoduje. Coraz bardziej zziębnięci i styrani postanowiliśmy mimo wszystko kontynuować wycieczkę i zobaczyć Belweder. Pech chciał, że nie mogliśmy trafić w przystanek i większość drogi szliśmy na obolałych już nieco nogach. Zanim trafiliśmy na wejście do ogrodów obeszliśmy niemal cały park dookoła. W końcu odnaleźliśmy wejście i względnie szybkim krokiem obeszliśmy budynek Belwederu, już tylko rzucając okiem na ogrody.
Ponieważ robiło się coraz chłodniej i coraz bardziej wiało (nie mówiąc już o obolałych nogach), skierowaliśmy swe kroki ku przystankowi... którego nie było z powodu robót drogowych. W poszukiwaniu autobusu linii 62 trafiliśmy na tramwaj linii 62, który przybliżył nas do upragnionego kempingu. Z jedną przesiadką trafiliśmy w końcu do celu, zjedliśmy kolację i w związku z panującą zawieruchą, chyba położymy się spać... Tym bardziej, że to nie był lekki dzień :P

26 lipca 2010

Za kilka godzin...


Pakowanie skończone. Kufry ledwo się zamykają a już za kilka godzin wyjazd...
Stan licznika na dziś 47 719km Ciekawe ile będzie po powrocie:)

08 lipca 2010

Nocleg w Barcelonie wybrany


Po długich poszukiwaniach odpowiedniego miejsca do spania postanowiliśmy zrezygnować z oddalonego o 20km hotelu Formula 1 i wybraliśmy hostel w sercu Barcelony(no prawie w sercu:P). Zapowiada się świetne miejsce wypadowe:)

26 czerwca 2010

Obkufszona Suzi


Sprzęt już prawie gotowy;] Tylko brudny:P