Z powodu wielu kilometrów, które czekały nas tego dnia, wstaliśmy o 6 rano, żeby zdążyć się zebrać i dojechać do celu o w miarę rozsądnej porze. Słusznie, jak się później okazało. Motocykl zatankowany po brzegi, z nasmarowanym łańcuchem był gotowy do jazdy. Zachęceni poranną pogodą dziarsko wyruszyliśmy w trasę już przed 8. Według nawigacji podróż powinna nam zająć około 5 godzin. Nastawiliśmy się na około 6 do 7. Skończyło się na 10 godzinach. Aż do Włoch wszystko szło pięknie. Na początku było dość chłodno ale słonecznie. Spotkaliśmy po drodze „gang motocyklowy”, który zostawiliśmy w tyle. Widoki jak zwykle przepiękne. Przyszła pora na to by się zatrzymać i zatankować, tym bardziej, że zaczynało już kropić. Pogoda zmieniała się z tunelu na tunel. Z jednej strony góry było sucho, a z drugiej padało. Według prognozy pogoda miała się pogorszyć, dlatego postanowiliśmy nie czekać i wyruszyliśmy ze stacji w lekkim deszczu. Po przejechaniu kolejnego tunelu pogoda znacznie się poprawiła, jednak tylko chwilowo.
Padało coraz bardziej. Co gorsza koło Wenecji stanęliśmy w korku. Na szczęście nie na długo, ale i tak nie można powiedzieć, żebyśmy byli szczęśliwi faktem stania w deszczu. Kiedy korek się rozluźnił zjechaliśmy na stację, żeby chwilę odpocząć i ogarnąć motocykl. Nie byliśmy jeszcze strasznie przemoczeni ale już sam fakt stania w deszczu znacząco wpłynął na nasze samopoczucie. Podjechaliśmy pod dystrybutor i zatankowaliśmy do pełna. Odjechaliśmy pod daszek koło nieczynnego dystrybutora, żeby nasmarować łańcuch. W stawianiu motocykla na głównej stopce pomógł nam pracownik stacji. Trochę to waży z bagażami i nawet nie ma go za co chwycić. Nasmarowałem łańcuch i w tym momencie coś mnie tknęło. Hmm… Dlaczego przy tym dystrybutorze jest zielone 95 a tam nie było? Pytam Włocha o co chodzi? Czy włoskie Gasolio nie znaczy gasoline? Jak to mówi mój tata, jak się psuje to wszystko na raz, a zaczęło się od pogody. Okazało się, że w dystrybutorze, z którego korzystałem nie było zielonej 95, była tylko biała SuperCośTam i …diesel. Nie mogło być lepiej. Sądzę, że Suzuki nie chciało by jechać na ropie. Z pomocą pracowników stacji, ściągnęliśmy połowę paliwa z baku. Później odkręciłem cały bak i wylałem resztę przez kranik. 2 litry paliwa do płukania, znowu wylać. Przeczyściłem filtr paliwa i zacząłem składać to wszystko do kupy. Po zatankowaniu do pełna pozostało się tylko modlić, żeby z motocyklem było wszystko OK. Udało się, działa jak dawniej i nawet dojechał. Nie było na co czekać tylko wsiadać i jechać dalej. Straciliśmy na całą zabawę jakieś 1,5 godziny. Zaćmienie umysłu, zmęczenie, lub cokolwiek innego. Najważniejsze, że się w porę zorientowaliśmy i jak to mówi Tomek, dobrze jest umieć się śmiać z siebie:P
A potem zaczęły się prawdziwe jaja :P
Po przejechaniu paru kilometrów zaczęło znowu padać, a następnie lać. Zatrzymaliśmy się pod pierwszym wiaduktem. Już przemoczeni, z wodą w butach i rękawiczkami do wyciskania. Na szczęście kombinezony okazały się być w miarę wodoodporne. Postaliśmy chwilkę, czekając aż deszcz zelżeje chociaż trochę, po czym ruszyliśmy dalej. Autostradą płynęła rzeka głębokości kilku centymetrów. W zależności od rodzaju asfaltu, było lepiej lub gorzej. Zatrzymywaliśmy się na kolejnych stacjach by chociaż wycisnąć rękawiczki i przekląć kilka razy dla otuchy. Padać przestało dopiero, gdy zjeżdżaliśmy z autostrady, a po chwili nieśmiało wyszło nawet słońce. W końcu dojechaliśmy do miejsca docelowego, niestety błędnie wpisanego do nawigacji, która wyprowadziła nas w winogrona. Bardzo ładne, ale nadal winogrona. Znaleźliśmy w końcu szukany kemping, a potem następny i następny… wszystkie pełne. Za 5 czy 6 podejściem trafiliśmy na kemping z wolnymi bungalowami… za 100€ za noc, podziękowaliśmy ładnie i pojechaliśmy dalej.
Coraz bardziej zmęczeni i zziębnięci dojechaliśmy w okolice Sirmione. W końcu się udało, mamy bungalowa, jest ciepła woda, łazienka, kuchnia i najważniejsze: łóżko ;p Czegóż więcej chcieć? Rozłożyliśmy mokre rzeczy do suszenia i poszliśmy coś zjeść do lokalnej knajpki. Na stolik czekaliśmy pół godziny, ale nie chciało nam się już nigdzie chodzić i szukać. Po późnej obiadokolacji (było już koło 21) poszliśmy jeszcze rzucić okiem na jezioro, a następnie udaliśmy się na zasłużony odpoczynek. Podsumowując:
• 600 km byłoby pestką, gdyby nie warunki pogodowe
• Suzuki potrafi jeździć na ropie i w rzekach
• Kombinezony są szczelne dopóki nie wlewa się w nie wody przez rękawy
• Nic tak nie robi na sen jak 5 godzin w deszczu:)
Pospaliśmy. Wstaliśmy o 11 i po śniadaniu poszliśmy się przejść wzdłuż brzegu jeziora. Garda ma niesamowity błękitny kolor, w połączeniu z górami na horyzoncie robi wrażenie. Rzeczy prawie wszystkie wyschły a nawet zdołaliśmy kilka wyprać. Na obiad prawdziwe włoskie tortelini, które dojemy prawdopodobnie na kolację. Dziś dzień odpoczynku i leniuchowania. Popływaliśmy w jeziorze i kempingowym basenie. Niestety nadeszła burza i trzeba było się schować przed deszczem. Jutro kolejne kilometry przed nami i mamy nadzieję, że tym razem obejdzie się bez deszczu.