19 sierpnia 2010

19.08.2010 - Dijon

Ponieważ wjechaliśmy już do nieco chłodniejszej strefy klimatycznej, postanowiliśmy maksymalnie wykorzystać możliwość spania w zwykłym, miękkim łóżku. Wstaliśmy „dopiero” po 8, bo w hotelu śniadanie wydawane było tylko do 9.
Po zjedzeniu śniadania zabraliśmy się za porządkowanie chaosu, który niczym nieszczęścia z puszki Pandory ogarnął nasz pokój po otwarciu kufrów. Kto by pomyślał, że w tych maleńkich kufrach jest w stanie zmieścić się aż tyle bambetli. Zebraliśmy się w końcu i wyjechaliśmy dopiero o 11.
Droga przebiegła w miarę spokojnie. W miarę, bo na początku autostrady lewy pas ciągle hamował awaryjnie, podczas gdy prawy jechał spokojnie. Najbezpieczniejszym wyjściem było jechanie zygzakiem po wszystkich pasach. Po niecałych stu kilometrach trafiliśmy na ogromny korek, który utworzył się na połączeniu autostrad. Na całe szczęście wyminęliśmy wszystkie auta środkiem i zaoszczędziliśmy przez to jakieś 1,5 godziny. Dojechaliśmy na miejsce przed 15, znaleźliśmy kemping i po dłuższej chwili postanowiliśmy iść obejrzeć miasto. W informacji turystycznej zgarnęliśmy plan Dijon. Było już jednak dość późno i zwiedzanie jakiegokolwiek muzeum nie wchodziło w grę. Zadowoliliśmy się więc lanym Guinessem w cieniu katedry. Irish Pub miał też darmowe wifi co było dodatkowym atutem. Przyszła pora na kolację. Z pomocą Internetu znaleźliśmy plac pełen restauracji i rozpoczęliśmy przegląd menu. Udało nam się w końcu wybrać restaurację, w której kelner coś tam mówił po angielsku ale przede wszystkim dobrze tłumaczył rękami. Pomimo obaw Misi nie dostaliśmy ślimaków (chyba), a potrawy były pyszne i zjedliśmy je ze smakiem.
Jutro opuszczamy Francję, wjeżdżamy do Niemiec. Jeszcze tylko 3 noce i będziemy w domu.


18 sierpnia 2010

18.08.2010 - Valence

Motor żyje! Udało się go postawić na "nóżki". Więcej szczegółów może jednak trochę później. Od kilku dni nie mieliśmy dostępu do WIFI (ostatni post był napisany przy okazji szukania warsztatu motocyklowego na komputerze kempingowym), więc wypadałoby podsumować co się do tej pory działo.

15.08.2010 - Terragona

Podróż z Cartageny do Terragony przeszła dość sprawnie. Tego dnia mieliśmy do przejechania 450km. Po drodze kilka korków miniętych poboczem, a ostatnie kilometry przejechane piękną górską drogą, głównie dlatego, że TomTom prowadził nas po raz kolejny nieistniejącą jeszcze autostradą. Droga było wąska i kręta co można zobaczyć na poniższym filmiku.


Dziurawą drogą wiodącą przez gaj oliwny (z oliwkami wielkości naszej śliwki), dojechaliśmy o dziwo do kurortu i pierwszego kempingu. Przywitały nas gipsowe greckie rzeźby, rozstawione na całym kempingu w odległości około 2 metrów od siebie. Kemping miał basen i supermarket jednak nie mieliśmy zamiaru płacić 40 euro za spanie pod namiotem. Wsiedliśmy z powrotem na Suze i pojechaliśmy do sąsiedniej wioski. Kemping może nie tak "urokliwy" jak poprzedni no i nikt nie mówił tu po angielsku. W recepcji wykorzystaliśmy nasz jak dotąd poznany hiszpański: dos personas, una motocikleta, una tiende, una noche, feresztejen? Dogadaliśmy się więc bez problemu i po kilku chwilach mieliśmy gotowy namiot.
Zbliżał się koniec pory obiadowej także czym prędzej pomaszerowaliśmy do miasta w poszukiwaniu restauracji. W końcu udało nam się znaleźć odpowiednią i przede wszystkim otwartą restaurację. Trafiliśmy na kelnerkę mówiącą po angielsku (jedyną w całej knajpie), która pobieżnie wytłumaczyła nam co jest dostępne w menu. Można nazwać to naszą pierwszą przygodą z frutti di mare. Na przystawkę zamówiliśmy Fideu oraz Russe ensalade. Fideu było makaronową paellą z owocami morza m.in. krewetki, małże, i inne bliżej niezidentyfikowane obiekty morskie. Trzeba dodać, że było na prawdę smaczne. Ruska sałatka to bardziej wodnista wersja sałatki jarzynowej podawanej z kukurydzianym pieczywem. Danie główne wybraliśmy ostrożnie: wołowina i kurczak. Na koniec deser i pora na plażę. Tutaj nie zostaliśmy jednak zbyt długo bo pogoda niestety nie sprzyjała.
Wieczorem nawet zaczęło lać, więc spędziliśmy go ładując sprzęty elektryczne w kempingowej knajpce. Na szczęście po pewnym czasie skończyło padać i noc była w miarę pogodna.



16-17.08.2010 - Lloret de mar

Ze względu na brak prowiantu śniadaniowego wyruszyliśmy dość wcześnie i już po 100km zatrzymaliśmy się w carefurze na śniadanie i zakupy. Następny postój w serwisie Suzuki gdzie zakupiliśmy smar do łańcucha i skonsultowaliśmy stan tylnej opony. Majster stwierdził, że jest jeszcze OK więc pojechaliśmy dalej. Ze względu na sjestę i małą odległość do kempingu zatrzymaliśmy się na obiad. Paeela z kurczakiem okazała się być mrożonką złożoną z niedorobionego ryżu i nędznymi kawałkami resztek z kurczaka. Pizza na całe szczęście była znacznie lepsza. Dojechaliśmy do kempingu położonego na półkach skalnych. Podjazd niezwykle stromy. Podejrzewaliśmy, że właściciel ma zaraz obok warsztat samochodowy gdzie najczęściej wymienia spalone sprzęgła. Pomimo obciążenia Suza wjechała bez problemów. Rozbiliśmy się i poszliśmy na plażę. Zimne piwo nie było przyczyną naszego zmarznięcia na plaży. Kolejny dzień kiepskiej pogody nie zmienił naszej i tak kiepskiej opalenizny. W końcu udało nam się wybrać do kempingowej restauracji na paellę z owocami morza oraz dzbanek sagrii. Poszliśmy spać i nastał kolejny dzień...

Poranek. Standardowa procedura. Spakować śpiwory, umyć się, spakować kufry, zjeść śniadanie, zwinąć karimaty i namiot i w drogę. Niestety nie tym razem...
Wszystko było jak zwykle gotowe. Pora odpalić Suzę. Stacyjka, zapłon, rozrusznik. Chce... słychać, że chce... ale nie może. Trzeba spróbować na pych. Nawet na 6 biegu koło zablokowane mimo, że powinno się luźno kręcić. Dramat. Załamanie rąk. Silnik stoi. Sąsiedzi z Belgii podpięli nas pod swój akumulator jednak to oczywiście nic nie dało. Pierwsza diagnoza: zatarty. Pewnie nie dostał kiedyś oleju jak podjeżdżaliśmy załadowani na szczyt. Co teraz? Kilka telefonów. Assistance? A i owszem ale holowanie do 400km. A pozostałe 1600 do Polski mam ją pchać? Internet, poszukiwanie adresów, telefonów, kontaktów. W końcu zbawienny telefon do kogoś kto ma to wszystko w jednym palcu. Dobrze mieć pod telefonem Marcina z zabrzańskiego Motocykla. Diagnoza za pierwszym razem trafna. Na szczęście nie zatarcie a "zalanie". W skrócie cały silnik pływał w paliwie. Silnik nie chciał się przekręcić, bo nie da się tak łatwo sprężyć paliwa jak powietrza. Reszta paliwa dostała się do silnika, z którego wypłynęło 5 litrów oleju z paliwem, przypominającego konsystencją i kolorem bardziej mocną herbatę niż oleistą ciecz. Wiedzieliśmy co robić, brakowało kluczy. Pierwsza wyprawa udała się dzięki uprzejmości ludzi z zespołu Ska, którzy byli akurat w trasie koncertowej. Jeszcze raz dziękujemy bardzo, dzięki Wam udało nam się wykręcić świece i odnaleźć kilka sklepów i warsztatów motocyklowych. Po powrocie na kemping rozkręciliśmy moto zgodnie z instrukcjami Marcina. Przypałętało się dwóch włochów, nie do końca mówiących po angielsku. "Wymachaliśmy" do siebie, że jeden z nich jest mechanikiem i chętnie mi pomoże. Wykręciliśmy co potrzeba i ze względu na brak oleju poszliśmy dla rozluźnienia na plażę. Pora na zmianę oleju. Tutaj pomocna okazała się kolejna ekipa z polski, tym razem z Krakowa. Dwa razy dymaliśmy do Lloret, bo niestety z powodu sjesty za pierwszym razem nic nie załatwiliśmy. Drugi wypad okazał się dość owocny. Zakupiliśmy olej i filtr. Do wymiany oleju przyszło znowu 3 włochów i dziewczyna, która ponoć umiała mówić po angielsku. Udało nam się wszystko poskładać a później pchać Suzę z górki pod górkę. Wyglądało to dość komicznie, motor pchany pod górkę i z powrotem przez 3 kolesi, którzy na dodatek dla wygody zostawili klapki przy namiocie i biegali na boso.
W końcu się udało. Suza odpaliła. Próbna jazda 30 km dla rozgrzania silnika i kolejne problemy z odpaleniem. Grunt, że chodzi. Co będzie rano. Zobaczymy... Podziękowaliśmy Polakom i Włochom. Wszyscy przyczynili się do tego co działo się dalej... Jeszcze raz wielkie dzięki wszystkim!


18.08.2010 - Valence

Wstaliśmy dzisiaj stosunkowo późno, bo o 8 rano. Motor okazał się palić bez problemu, więc zebraliśmy się i pojechaliśmy w dalszą podróż. Do przejechania mieliśmy około 450 kilometrów. Część rasy po drogach bezpłatnych, większośc po płatnych. Różnica czasowa to 4,5h lub 10h więc woleliśmy zapłacić, a i tak dla motocykla opłata okazała się niewysoka. Wyjechaliśmy koło 11, z kilkoma postojami byliśmy na miejscu przed 17.
Nocujemy dzisiaj w hotelu. Co oznacza internet, bliskie łazienki i przede wszystkim łóżko. Luksus.\
Po rozpakowaniu się pojechaliśmy na obiad. Francuska knajpka. Mega sałatka, z tostami z 3 serami, pyszna ale duża, i wyśmienite drugie danie. Przejedzeni wróciliśmy w końcu do hotelu. Jazda o 22 w samej koszulce w tej szerokości geograficznej jest już co najmniej nieprzyjemna:P
Suza chodzi...Oby chodziła jutro. Do domu jakieś 1600km. Mamy nadzieję dojechać tam na zielonej Suzie SG 2049. Innej opcji nie bierzemy pod uwagę.


17 sierpnia 2010

...

...mialo byc tak pieknie...

Po przejechaniu ponad 6k km Suzuki rano nie odpala. Prawdopodobnie zatarl sie silnik. Kombinujemy co zrobic z tym teraz... :(

14 sierpnia 2010

14.08.2010 - okolice Kartageny

550 kilometrów po 5 dniach przerwy było szokiem. W drugiej połowie trasy już nie wiedzieliśmy jak usiąść, żeby bolało jak najmniej :P
Pogoda sprzyjała. Przez większość czasu było pochmurno, więc udało nam się nie zagotować w kombinezonach. Deszcz padał tylko przez chwilkę chociaż myśleliśmy, że znowu przyjdzie nam suszyć ciuchy. Jedynym utrudnieniem na drodze był korek, który jednak udało nam się sprawnie ominąć poboczem.
Kemping znaleźliśmy bez problemu. Prawie nad morzem. Tylko ciężko się dogadać z personelem. Jutro kolejna część trasy. Pora spać. Dobranoc:)

Trasa powrotna

Czas obijania minął. Pora ustalić trasę powrotną i w nią wyruszyć.
Złapaliśmy trochę słońca, chociaż pewnie nie będzie tego po nas widać. Jutro planowana pobudka o 6 rano. Może się uda...



Wyświetl większą mapę


Stan licznika na dzień dzisiejszy to jakieś 51 770 km

Zdjęcia z pobytu i obiecane, specjalnie przygotowane dla ZK Zamość. :P

10 sierpnia 2010

10.08.2010 - Gibraltar

Koniec. Pora zawracać. Gibraltar zdobyty!



Ponieważ nocowaliśmy niecałe 5 kilometrów od granicy z Gibraltarem, niespiesznie zebraliśmy się o poranku i pojechaliśmy do celu wyprawy. Dostanie się za granicę okazało się być trudniejsze niż nam się z początku wydawało. Zgubiliśmy się trochę w wąskich jednokierunkowych uliczkach. Będąc już blisko granicy po raz n-ty zaskoczyli nas skuterzyści, którzy na pewnym odcinku trasy zeszli ze skuterów i przeprowadzili je przez pasy udając się do pieszego przejścia granicznego. Sami pokombinowaliśmy trochę i ominęliśmy dość długi korek samochodów. Po wjeździe na teren Gibraltaru zgubiliśmy się ponownie, tym razem szukając kolejki linowej. Dojechaliśmy do końca półwyspu i musieliśmy wracać, ale w końcu udało się dotrzeć na parking i zakupić bilety na kolejkę.
Po wjeździe na górę "The Rock" rozpoczęliśmy zwiedzanie. Minęliśmy małpy, obejrzeliśmy nieco widoków ze szczytu jednego z bunkrów i przeszliśmy na południową część góry, na której obejrzeliśmy działo, zwiedziliśmy maszynownię i poznaliśmy typowego rudego Szkota. Następnie zahaczyliśmy o jaskinię św. Michała i podziwialiśmy "rozwinięte formy krasowe". Poszliśmy dalej chcąc dojść na drugi koniec góry. Zrobiło się naprawdę gorąco, a cienia nie było za dużo. Nieco zabłądziliśmy, więc wykorzystaliśmy to jako okazję na zjedzenie drugiego śniadania. Ciągnąc języki za sobą dowlekliśmy się do tuneli z wielkiego oblężenia (z XVIII wieku). Niestety nie sprzedawali tam napojów, ale strażnik widząc nasze miny odstąpił nam jedną ze swoich zmrożonych wód mineralnych. Po tunelach udaliśmy się do zamku mauretańskiego, a stamtąd już prosto do miasta.
Z racji tego, że Gibraltar to w końcu Wielka Brytania, na obiad zjedliśmy tradycyjne Fish&Chips i wypiliśmy angielską herbatę w wersji mrożonej.
Dodatkowo zostaliśmy pokonani w konkursie "Mistrzowie Pakowania". Najpierw, będąc na parkingu supermarketu, zadziwiła nas kobieta, która pełny wózek zakupów zapakowała do swojego małego skuterka. A wszystko pobił koleś wiozący na skuterze, uwaga, półtorametrową wannę... w poprzek. Dobrze, że nasz nowo zakupiony parasol słoneczny po złożeniu jest szerokości karimaty.
Po przybyciu na kemping zostaliśmy przywitani przez sąsiadów motocyklistów z Hiszpanii, którzy niestety mówili tylko kilkoma słowami plus migowym angielskim. Wymieniliśmy doświadczenia(o ile było to możliwe) i poszliśmy w końcu na plażę.

Czas odmoczyć zmęczone tyłki i przysmażyć trochę skórę. Zostajemy do soboty :)


09.08.2010 - La Linea de la Concepcione

W końcu sukces. Udało się wstać razem z budzikiem. Co więcej okazuje się, że w tych okolicach o godzinie 6 jest jeszcze całkiem ciemno. Nie było to łatwe po ciemku, ale jakoś się spakowaliśmy, zjedliśmy śniadanie jak zaczynało się robić jasno i koło 8 wyjechaliśmy w drogę. To był poranek z ostatnią polską konserwą. I co teraz? Będziemy głodować! Konserwy z głowonogów wydają się być niezjadliwe, a tylko to serwują w tym kraju (prawie).
Już od początku coś było nie tak. Zaraz po wyjeździe z kempingu musieliśmy się zatrzymać by zmienić trasę w nawigacji. Okazało się to niewykonalne z powodu jakiegoś błędu… Po kilkunastu minutach prób, w końcu udało się nam ustawić nawigację i ruszyć w trasę. Z racji połowy baku paliwa, pierwszy postój mieliśmy już po niecałych 100 kilometrach. Paliwo, cola, tiger na spanie, toalety i w drogę. No prawie… Nawigacja postanowiła zawracać. Ale po co? Przecież jechaliśmy wzdłuż wybrzeża. Widać miała lepszy pomysł. Po wielu mylnych wskazówkach, w końcu postanowiliśmy pojechać według tego co podaje. Zobaczyliśmy znak Sierra Nevada i przedymaliśmy niepotrzebnie 40km tylko z tego względu, że w Hiszpanii też za wolno budują autostrady (lub szybciej zgłaszają na mapach ich ukończenie). Następne kilometry płynęły powoli górskimi, bardzo krętymi drogami. Na szczęście kufry miały jeszcze daleko do asfaltu ale tylna opona już była prawie przy brzegu. Jednym słowem fantastycznie:D Tylko Misia bała się, że wypadnie. Kolejna wskazówka: „Przejedź przez rondo, drugi zjazd”. „Hmm… miło” – pomyśleliśmy, patrząc na rondo w budowie. Nie pierwsza i nie ostatnia błędna instrukcja, nie mówiąc już o błędzie utrudniającym wskazanie docelowej lokalizacji. 60 km przed naszym kempingiem sytuacja powtórzyła się, kierując nas na budowę autostrady. Zanim zawróciliśmy, spędziliśmy jeszcze pół godziny walcząc z nawigacją i ładowaniem. Wtyk ładownia ma prawo się zepsuć, szkoda, że w połowie trasy… Jakoś będziemy z nim walczyć. Przejechaliśmy 380 km w czasie 6 godzin.
Znaleźliśmy kemping. Prawie nad samym morzem, z widokiem na Gibraltar. Idealny przystanek przed jutrzejszą wycieczką na Gibraltar. Rozstawiliśmy namiot, odgoniliśmy parę lokalnych kotów i pojechaliśmy do centrum zjeść coś i na zakupy. Z racji pory sjestowej jedyna konsumpcja, na jaką mogliśmy sobie pozwolić, była znowu związana z Makdonaldem. Na całe szczęście zakupy poszły nam lepiej i wyposażyliśmy się w parasol plażowy i sznurek na pranie. Mogą się przydać :P Suza jakoś je też przewiezie.
Zachód słońca spędziliśmy na plaży. Szkoda, że tutaj słońce zachodzi nad lądem, a nie nad wodą. Teraz dla odmiany siedzimy na motocyklu i piszemy tego posta. Cóż, innych miejsc siedzących na motocykl nie ma sensu zabierać. W porównaniu do poprzednich miejsc, to kemping jest tani i kameralny, ma słodką wodę pod prysznicem, darmowy Internet, Polaków za miedzą i trawę, a przynajmniej w końcu coś trawiastego na tych pustyniach. Dodatkowo plaża jest pełna wspaniałych muszli (nieklozetowych), piasek nie jest za drobny, dno morza pozwala na świetną zabawę z falami i przede wszystkim jest ciepły prysznic ze słodką wodą. Można by wspomnieć jeszcze o widoku na Gibraltar i okoliczne atrakcje takie jak smród ryb, makdonalds, kerfur itp. Chyba zostaniemy tu jeszcze kilka dni…
Stan licznika 51 690. Łącznie prawie cztery tysiące kilometrów w pięćdziesiąt godzin (a przynajmniej tyle policzyliśmy orientacyjnie). Po ostatnich problemach z nawigacją morale trochę osłabły. Tyłki bolą. Czoła też. A to dopiero połowa drogi. Damy rade!