10 sierpnia 2010

08.08.2010 - Almeria

Znowu nie udało nam się wstać o 6. Ale jest coraz lepiej, wstaliśmy przed 7, wyjechaliśmy przed 9. Droga nie była krótka, ale szybka tak, że byliśmy na miejscu już przed 13. Początkowo byliśmy lekko zestresowani widząc okolice Almerii, że przyjdzie nam mieszkać w porcie albo na klifie, jednak okazało się, że kemping zlokalizowany jest w małej zatoczce. Nie dość, że miał własną plażę, to jeszcze oryginalny klimacik ;) Jedyne na co można by narzekać, to słonawa woda w kranach. Niby nic, a jednak wątpliwą przyjemnością jest myć w takiej chociażby zęby. Zaraz po przyjeździe przy bramie wjazdowej spotkaliśmy francuza-motocyklistę. Mieszkał z żoną na tym samym kempingu i właśnie go opuszczali. Gdy machnęliśmy mu kiedy przejeżdżał obok zatrzymał się kilka metrów dalej. Podszedł porozmawiać. Jego motocykl był jeszcze bardziej obładowany niż nasz. Przedstawił się łamaną angielszczyzną i powiedział, że jest z Cannes. Porozmawialiśmy chwilę w migowym angielskim. Odszedł do motocykla i przyniósł ze sobą ulotkę… szkoły tańca… której był właścicielem i razem z żoną w niej uczył. Zaprosił do spotkania kiedy tylko będziemy w Cannes.
Po kolejnym postawieniu namiotu, zjedliśmy obiad w miejscowej knajpce. Ciężko było dogadać się z personelem, ale w końcu się udało (na zasadzie „This is fish, this is fish, this is hamburger, this is fish, this is chicken, this is chicken. This is good” :P). Na szczęście, zamówiony obiad z serii „cziken namber sewen end ejt” był piersią i nogą z kurczaka, bardzo dobrą w porównaniu do warunków sanitarnych:P Ponieważ było jeszcze za ciepło, żeby iść na plażę, zamówiliśmy “dos grande serweza”, które dostaliśmy w mrożonym kuflu i zajęliśmy się lekturą książek. A koło 17 poszliśmy się obijać na plażę. Nawet udało nam się załapać na miejscowy parasol plażowy, a woda w morzu była wyjątkowo ciepła :) Wieczór na skałach przy szumie morza z książką w ręku też można uznać za udany, chociaż siedzenie na żwirze nie należy do przyjemności.
Noc niestety nie należała do przespanych i przyjemnych. Głownie ze względu na duchotę.


07 sierpnia 2010

07.08.2010 - Santa Pola

Nie po raz pierwszy plany wczesnego wstania spełzły na niczym. Zamiast wstać o 6, pozwoliliśmy sobie na 5 minut półtoragodzinnej drzemki. W efekcie wyjechaliśmy z kempingu dopiero koło 9:30 i znowu podróżowaliśmy w największy gorąc. Mimo temperatury, Suza dzielnie sobie radzi, a opona po zwiększeniu ciśnienia i zmniejszeniu prędkości przelotowej już nie zrzuca gumy. Konsultacje telefoniczne ze szwagrem przyniosły efekty:) Jakoś jednak udało się dojechać na miejsce. A tak nam się przynajmniej wydawało. Okazało się, że kemping, którego szukaliśmy jest zamknięty. Korzystając z uprzejmości pani w informacji turystycznej dowiedzieliśmy się gdzie są najbliższe kempingi, wybraliśmy jeden i pojechaliśmy na miejsce.
Po dotarciu rozstawiliśmy namiot. Bez śledzi. Po raz kolejny nie da się na kamieniach rozbić namiotu razem ze śledziami.
Na obiad spóźniliśmy się pół godziny. Poniekąd przyczyną naszego spóźnienia było godzinne naprawianie alarmo-blokady do motocykla, która postanowiła się rozpaść. Jedna śrubka wykręciła się od drgań i złożenie tej chińszczyzny z powrotem graniczyło z cudem. Z pomocą pęsety i pracy 4 rąk po raz kolejny sobie poradziliśmy, a obiad zjedliśmy w prawdziwie hiszpańskiej knajpce o śródziemnomorskim klimacie zamawiając BigMaca i frytki. Cóż, tylko Makdonald był otwarty o tej porze :P
Resztę dnia spędziliśmy na plaży.
Trzymajcie wszyscy kciuki, żebyśmy jutro wcześniej wstali :D




P.S
Niewiele zdjęć zrobiliśmy, a już na pewno niewiele zdjęć z nami, ale takich landszaftów na google Aniu nie znajdziesz:P(bo ich jeszcze nie wrzuciliśmy:)

06 sierpnia 2010

06.08.2010 - Oropesa del Mar

Pobudka o 7. Tym razem nie trzeba było składać namiotu ale, pakownie i tak zajęło nam trochę czasu. Śniadanie znów wyborne z jednym plasterkiem sera i szynki. Wyruszyliśmy koło 9.30, zaliczyliśmy krótki postój na stacji na tankowanie i sprawdzenie ciśnienia w kołach, a koło 10 byliśmy już w drodze do Oropesy. Wybranie trasy „darmowej” zaowocowało pięknymi widokami. Droga kręta i miejscami stroma ale za to nad samym morzem. Kolejne 280 km można dopisać do przebiegu. Dotarliśmy na miejsce koło 14 i z małymi problemami znaleźliśmy w końcu kemping. Miasto wygląda jak rasowy kurort. Wieżowce nad samym morzem, przeróżne atrakcje jak sztuczne pole golfowe i inna masa nie do końca potrzebnych zabijaczy czasu przyczyniła się też do ceny kempingu, która jest bliska noclegowi w Barcelonie.
Namiot udało się nam rozstawić, ale nie rozbić, bo śledzi w wysuszone kamieniste podłoże bez wiertarki i młotka wbić się nie da. Szybka zmiana stroju i już w samych motocyklowych japonkach, krótkich spodenkach i kaskach pognaliśmy do centrum na obiad. Weszliśmy do pierwszego wybranego lokalu. Po 15 minutach wyszliśmy z niego. Nadal głodni. W środku było z 5 biegających w te i we wte kelnerów, machających rękoma, krzyczących coś i od czasu do czasu niosących jakieś danie, ale jakoś nikt nie znalazł czasu, żeby podejść do nas, mimo, że pytaliśmy się o obiad. W końcu zjedliśmy mrożoną pizzę z pieca kawałek dalej. Zła nie była.
Szybki wypad do marketu i już byliśmy na plaży. Plaża piaszczysto-kamienista. Do tego wzburzone morze i ratownicy pilnujący, żeby nikt przypadkiem nie wchodził do wody. Po pewnym czasie nieco się uspokoiło, a ratownicy skończyli wartę, więc można było się już spokojnie zamoczyć w cieplutkiej wodzie Morza Śródziemnego. W końcu odpoczynek a nie bieganie po zabytkach. Ileż można!? :P


05 sierpnia 2010

04-05.08.2010 - Barcelona

Dzisiejsze plany wstania o 6 znów spełzły na niczym. Wprawdzie obudziliśmy się zgodnie z budzikiem, jednak do wstania zabrakło 1,5h. Więcej snu dla nas, mniej gumy dla opony. Wyruszyliśmy dopiero przed 10. Dzisiejsza nieautostradowa trasa była nią tylko w połowie. Nawigacja jak zwykle musi coś namieszać i po krótkim zboczeniu z trasy (w celu znalezienia bankomatu) wylądowaliśmy na płatnej autostradzie. Pierwszą część trasy spędziliśmy na krętych górskich drogach. Było dość przyjemnie jednak miejscami znowu wietrzenie, aż Suze ciężko w pasie było utrzymać. Na autostradzie był korek z powodu wypadku. Doświadczeni poprzednimi zdarzeniami, szybko przemknęliśmy pomiędzy autami, także nie staliśmy za długo na palącym słońcu. Pierwszy postój po 3 godzinach. Kontrola opon…. Pora zacząć wyjeżdżać znacznie wcześniej. Do końca opony jeszcze daleko, ale temperatura po godzinie 12 przyczynia się do jej szybkiego zużycia.
Do Barcelony dojechaliśmy krótko po godzinie 14. Tym razem hostel znaleźliśmy bez żadnych problemów i już po kilku minutach formalności mogliśmy zacząć wnosić kilkunasto kilogramowe kufry na 2 piętro… Chwila odpoczynku, rozłożenie rzeczy i w miasto. Dowiedzieliśmy się w recepcji wszystkich ważnych informacji o środkach transportu i postanowiliśmy je od razy wykorzystać. Rzut beretem od naszego hostelu znaleźliśmy w końcu upragniony bankomat. Kawałek dalej wstąpiliśmy do kiosku w którym zakupiliśmy bilety na metro i autobus oraz wypytaliśmy o najbliższe stacje. Wyposażeni w bilety, zahaczyliśmy jeszcze o knajpkę, w której uraczyliśmy się San Miguelem i w końcu zjedliśmy coś konkretnego. Podróż metrem zaprowadziła nas pod kościół Sagrada Familia… Obeszliśmy go dookoła podziwiając konstrukcję, rzeźby i rusztowania, po czym zgarnęliśmy potrzebne ulotki i postanowiliśmy wrócić do hostelu. Wykorzystując dłuższy pobyt w Barcelonie zdecydowaliśmy się zrobić większe pranie. Chociaż żadne z nas nie ma zaufania do suszarki :P





Nowe zdjęcia, nowe wrażenia.

Zanim skończył się wczorajszy dzień postanowiliśmy zrobić wspomniane wcześniej pranie. Hostel był wyposażony w pralki i suszarki bębnowe także nie mieliśmy problemów z mokrymi rzeczami. Całość zajęła nam około 1,5 godziny, tudzież innymi słowy butelkę hiszpańskiego wina. Po powrocie do pokoju spotkaliśmy naszego pierwszego współlokatora z Brazylii. Schowaliśmy rzeczy i zamieniliśmy kilka słów a tuż po chwili pojawiła się kolejna dwójka lokatorów, tym razem z Niemiec. Pogadaliśmy dłuższą chwilę i wraz z Niemcami postanowiliśmy pójść na zapoznawcze piwko;)
Z racji późnej już pory mieliśmy pewien problem ze znalezieniem sklepu. Postanowiliśmy poprosić o pomoc losowego przechodnia. Znając polski, niemiecki, angielski, hiszpański i francuski… trafiliśmy na Włocha. Niefart. Mimo wszystko pomógł nam nieco i zaprowadził na stację benzynową. Tam, nowo poznana koleżanka, używając swoich umiejętności lingwistycznych, załatwiła sprawy kontaktów z hiszpańskimi sprzedawcami. Łatwo nie było, ale się udało. Po wszystkim udaliśmy się na pobliską górkę (jednocześnie będącą parkiem) i tam spędziliśmy resztę wieczoru, podziwiając Barcelonę nocą.
Następnego dnia czekała nas pobudka o 8, bo wtedy właśnie wydawano śniadanie. Płatki śniadaniowe z pączkiem i bułką z dżemem, zapijane gorącą czekoladą z zimnym sokiem ananasowym dały dość energii na rozpoczęcie dnia. Po krótkich przygotowaniach wyruszyliśmy na zwiedzanie miasta (a przynajmniej jego części). Obejrzeliśmy park Gaudiego, lekko zagubiliśmy się w poszukiwaniu stacji metra, przeszliśmy przez La Rambla, odwiedziliśmy muzeum de l'erotica, zjedliśmy najdroższy obiad tego wyjazdu, po czym udaliśmy się w stronę wybrzeża. Krótki spacerek i już wylądowaliśmy na plaży pełnej turystów. Kolejka do pobliskiego oceanarium, które chcieliśmy zwiedzić, była na tyle długa, że po krótkim odpoczynku nad morzem pojechaliśmy metrem do hostelu. Już przed 20, czekali na nas Thomas i Romi, gotowi do wieczornego wyjścia na magiczne fontanny. Kilka stacji metrem doprowadziło nas pod pałac z słynną fontanną. Przedstawienie zaczęło się kilka minut po naszym przyjściu. Było na co popatrzeć i warto zaliczyć tą atrakcję za każdym razem podczas pobytu w Barcelonie. Po przedstawieniu przeszliśmy się na wybrzeże gdzie odbywał się festiwal grup muzycznych. Spacer zajął nam więcej niż przewidywaliśmy ale zdążyliśmy jeszcze popatrzeć i posłuchać lokalnej muzyki na żywo. Ostatnia noc na miękkim łóżku była wyborna i po raz kolejny krótka, jednak spędziliśmy wspaniale czas i umocniliśmy przyjaźń polsko-niemiecką:D

03 sierpnia 2010

03.08.2010 - Carcassonne

Kolejna noc przebiegła spokojnie. Spadł lekki deszczyk i jedyny problem jaki na nas czekał to brudny namiot. Wstaliśmy przed 7 ale ze względu na czyszczenie namiotu udało nam się wyruszyć dopiero o 8.40. Pierwszy raz postanowiliśmy zrezygnować z płatnych autostrad i ustawiliśmy odpowiednio nawigację. Wytyczona trasa miała być około 20km dłuższa i zajmować około 2 godziny więcej. Czas udało nam się szybko nadrobić ,a trasa była bardzo przyjemna, chociaż po raz kolejny męcząca ze względu na porywisty wiatr. Pierwszy postój zrobiliśmy dopiero po 3 godzinach na stacji benzynowej. Niestety dystrybutory z automatyczną płatnością kartą nie chciały przyjąć żadnej Visy Electron. Przekręciliśmy kranik na rezerwę i pojechaliśmy dalej. Nawigacja zabrała nas do kolejnej stacji niedaleko trasy, tutaj jednak sprawa wyglądała podobnie. Z pomocą przyszło nam francuskie małżeństwo, które zapłaciło za nas kartą w zamian za gotówkę. Zapytali nas dokąd się wybieramy. Kiedy odpowiedzieliśmy, powtórzyli „żibraltar?!” i byli nieco zdumieni. Pożegnaliśmy się w czterech językach, pożyczyliśmy sobie szerokiej drogi i ruszyliśmy dalej.
Po dojechaniu do Carcassonne zaczęliśmy szukać kempingu, który znaleźliśmy wcześniej przez internet. Nie mogliśmy go znaleźć. Udało nam się złapać kobietę z taksówki, która powiedziała nam, że taki kemping raczej nie istnieje. Na szczęście dała nam namiar na inny, położony 15 minut piechotą od zamku. Dojechaliśmy w samą porę, bo już kilka godzin później kemping zamknięto, z powodu przepełnienia.
Zamek w Carcassonne, a w zasadzie całe miasteczko, jest ogromne. Wewnątrz murów toczy się w miarę normalne życie – są knajpki, sklepy (głównie z pamiątkami), mieszkania… Dotarliśmy pod bramę zamku, zmienionego teraz w swego rodzaju muzeum. Bilet wstępu dla młodzieży do 25 roku życia – ponoć 5€. Weszliśmy za darmo. Nie wiemy czemu :P Pewnie promocja dla młodych polskich kierowców – kobiet:) Po raz kolejny okazuje się, że warto zwiedzać przed 25 rokiem życia:)
Po zwiedzeniu „La Cité” czekała nas jeszcze tylko wędrówka w poszukiwaniu sklepu spożywczego. Znaleźliśmy, tylko pieczywa nie było. Trudno, kupi się rano. Siedzimy w kempingowej restauracji przy śpiewie francuskiego wodzireja. Niestety tylko tutaj jest dostęp do internetu.
I tak oto przejechaliśmy Czechy, Austrię, Włochy i Francję. Jutro wjeżdżamy do Hiszpanii, a dzisiaj Suza obchodzi swoją pięćdziesiątkę.



02.08.2010 - Orange

Noc skończyła się dla nas szczęśliwie – namiot nie przeciekł i wszystkie rzeczy były suche. Może to dlatego, że w końcu przestało padać po około 2 godzinach. Pogoda na następny dzień była dość niepewna. Według prognozy onetu z dnia poprzedniego miało być oberwanie chmury, według aktualnej z francuskiego portalu miało lekko padać. Problem polegał na tym, że nad Awignon świeciło piękne słońce i tylko miejscami były chmury. Postanowiliśmy zrezygnować z podróży do Orange i Nimes, więc przespacerowaliśmy się po okolicznych zabytkach. Kolejka do pałacu papieskiego odstraszyła nas na tyle skutecznie, że zrezygnowaliśmy z odwiedzenia go i zwiedziliśmy okoliczne ogrody, kościoły oraz uliczki pełne turystów.
Ponieważ było jeszcze dość wcześnie, a my nie mieliśmy co ze sobą zrobić, postanowiliśmy zaryzykować i pojechać zwiedzić Orange. Krótka przejażdżka przez okoliczne wioski i już byliśmy na miejscu. Bez problemu znaleźliśmy główny zabytek Orange – ruiny rzymskiego amfiteatru. Ponoć jest to jedyny w Europie (a jeden z 3 na świecie) amfiteatr, w którym zachowała się tylna ściana. Kupiliśmy bilet, dostaliśmy słuchawki zamiast przewodnika i rozpoczęliśmy zwiedzanie.
Szybko zwiedziliśmy amfiteatr, a ponieważ zgłodnieliśmy – postanowiliśmy coś zjeść. Problem polegał na tym, że dochodziła właśnie 15, a w tych okolicach kuchnie zamykają o 14… i otwierają po 18:30. Lekko zrozpaczeni znaleźliśmy chyba jedyne miejsce, gdzie o tej porze można było coś zjeść – bar Cezar. Zakupiliśmy zestaw zawierający kanapkę, napój i deser. Kanapkę na ciepło przyrządził nam napakowany, łysy francuz w koszulce na ramiączkach, mówiąc do nas delikatnym francuskim akcentem. Posileni kanapką zwiedziliśmy jeszcze muzeum , w którym można było znaleźć między innymi zdjęcia podobnych amfiteatrów z całej Europy. Zdecydowaliśmy, że jest już za późno, żeby jechać jeszcze do Nimes, więc wróciliśmy na kemping. Co więcej okazało się, że udało nam się dzięki podróży uniknąć deszczu. Po drodze zahaczyliśmy jeszcze o fort St. Andre, przy okazji czego odkryliśmy źródło irytującego i nieustającego hałasu w całym Awignon i okolicach. Na początku myśleliśmy, że to ptaki. Szybko jednak zrezygnowaliśmy z tej teorii obstawiając na maszynki odstraszające ptaki. Okazało się jednak, że były to ogromne i obecne na wszystkich drzewach muchy. Koszmar.
Wieczorem przespacerowaliśmy się jeszcze wzdłuż rzeki Rodan. To był błąd, bo wygląda na to, że pogryzienia na nogach, które mamy, pochodzą z tego spaceru.


Zdjęcia z wypadu w uaktualnionym albumie w poście poniżej.

01 sierpnia 2010

01.08.2010 - Avignon

Dotarliśmy. Namiot już rozbity i właśnie siedzimy w restauracji na obiedzie. Podróż była... gorąca... długa i gorąca. Więcej szczegółów później a teraz pora się posilić.

Na rozluźnienie kilka zdjęć z długiej, męczącej i gorącej trasy :D



Powrót do internetu... :P

Nadszedł czas opuścić Turyn. Miasto, w którym mało kto, a już na pewno nie przeważająca część skuterzystów, zwraca uwagę na światła drogowe. Mimo tego, że Google zapowiedział nam koło 350 kilometrów na ten dzień, okazało się, że gps ma inny pomysł na trasę. Niekoniecznie lepszy, a już na pewno znacznie dłuższy.
Wyjechaliśmy z kempingu tuż po 9. Podziwiając piękne górskie widoki dotarliśmy do granicy z Francją przed 11. I to był chyba początek dochodzenia do wniosku, że trasa proponowana przez nawigację nie jest zawsze najlepszym pomysłem. Na dobry początek przejechaliśmy jakimś długaśnym tunelem, w którym powietrze miało chyba z 50 stopni, a opłata za przejazd była do tego nieprzyzwoicie wysoka. Dobrze, że we Francji motory mają taniej niż samochody :P
Robiło się coraz cieplej, a my ciągle byliśmy daleko od celu. Godzina 14, podróżowanie o tej porze w tych szerokościach geograficznych nie jest najlepszym pomysłem, na który mogliśmy wpaść. Tylna opona była tego samego zdania i nawet oznajmiła nam to tracąc część swej gumy z prawej strony. Nic się wielkiego nie stało. Bez problemu można jechać dalej, tylko przy tych temperaturach należy zwrócić większą uwagę na manetkę gazu. Po dojechaniu na miejscu opona jest znowu gładziutka :P Chyba ze względu na niedzielę i wakacyjną porę roku, przyszło nam stać w korkach kilkukrotnie, pomimo 3 pasmowej autostrady. Część udało nam się ominąć przyklejając się do grupy motocyklistów przepychających się między autami. Była to zdecydowanie lepsza opcja niż jazda pasem awaryjnym, którą uskutecznił pewien Golwingowiec. Już po kilkuset metrach został zatrzymany przez francuską policję.
W końcu dojechaliśmy na miejsce. Kemping 200 metrów od głównej atrakcji miasta, więc po rozbiciu namiotu wybraliśmy się na zwiedzanie. Przeszliśmy się wąskimi uliczkami starego miasta, rzuciliśmy okiem na pałac papieski i udaliśmy się na poszukiwanie otwartego spożywczaka. Nie znaleźliśmy. Ponieważ pogoda zaczynała się lekko psuć wróciliśmy na kemping. W ostatniej chwili przed deszczem. Siedzimy teraz i się zastanawiamy ile mamy jeszcze czasu, zanim namiot zacznie przeciekać. Hura…